Blog Allard van Gent

Het zijn rare dagen, omdat de media-aandacht voor mijn artikel enorm is. Ik wilde ook veel media-aandacht, maar zag opeens wat er met je gebeurt als je voor de radio “je verhaal” moet vertellen. Dat is toch wat anders dan schrijven. Na het eerste interview merkte ik dat ik op mijn woorden moest letten, omdat ik de essentie van mijn verhaal in een paar minuten zendtijd moest samenvatten. Dat was lastig. Het was ook lastig om niet weer heel erg kwaad te worden, want “de nachten in het magazijn” komen natuurlijk weer bovendrijven. Als houvast hield ik de vraag voor ogen, wat wil ik hiermee bereiken? Ik wil gewoon duidelijk maken dat je zo niet met mensen omgaat én ik wil iets meer over Zalando vertellen dan tot nu toe bekend was. Wilde je niet je gram halen met deze actie, vroeg ik me vandaag ook af. Het zou raar zijn als ik nu zou zeggen “nee hoor, ik vind het niet zo leuk dat dit bedrijf nu zo negatief in beeld komt”. Natuurlijk vind ik dat ze dit ook meer dan dik verdiend hebben. Hadden ze een normaal personeelsbeleid gehad en normale arbeidsomstandigheden, dan was de ZDF niet met die reportage gekomen en had ik er nooit bij stilgestaan om iets over Zalando te schrijven.

 Ik wil toch proberen langzaam terug te gaan naar het leven zonder Zalando, omdat ik mijn punt heb gemaakt, mijn zegje heb gedaan en echt hoop dat de arbeidsomstandigheden verbeterd zijn en veel consumenten weten dat een webshop ook een achterkant heeft.  Misschien dat Zalando een keertje naar buiten brengt dat mijn verhaal inderdaad de situatie uit 2011 weerspiegelt maar dat ze hebben ingegrepen, dat ze de boosdoeners er hebben uitgegooid. Dat zou ik moedig vinden van het bedrijf. Moediger dan te zeggen “er gaat wel eens wat mis”, want dat schetst een verkeerd beeld. Bovendien wordt de indruk gewekt dat mijn verhaal niet klopt. Het bedrijf moet volgens mij wel weten dat er in 2011 in  Großbeeren zo met mensen werd omgegaan zoals ik beschreef.

Zoals gezegd, ik heb mijn punt gemaakt en wil me weer met andere zaken bezighouden. Ik wil weer schrijven over cultuur, literatuur en tal van andere onderwerpen. Daarnaast vereist het vertaalwerk de nodige concentratie. Ik ben blij met de aandacht voor mijn artikel over Zalando en bedank iedereen die heeft meegewerkt om dit onderwerp her en der te verspreiden. Ik hoop dat de werkomstandigheden nu wel in orde zijn.

Eigenlijk wilde ik vandaag iets schrijven over het meisje dat ik vandaag op straat voor het stoplicht zag staan. Ze gaf een mooi optreden voor de wachtende automobilisten bij de Waterloo-Ufer. Een grote, glazen bol rolde over haar arm via haar nek naar de andere arm. Het was een soort dans met deze magische,  glazen bol. Ik was onder de indruk en dacht, haar zou ik wel willen interviewen. Hoe dringend heeft ze dat geld van de automobilisten nodig?  Ik weet het niet. Maar hoe kom je op het idee van die bol, zit er iets achter? Is ze kunstzinnig, heeft ze al op andere plekken voorstellingen gehouden, komt ze uit Berlijn, wat zijn haar plannen? Als ik haar nog een keer tegenkom, dan vraag ik of ze iets over zichzelf en haar actie wil vertellen. Misschien zit er wel een serie in, een reeks interessante interviews met bijzondere mensen in Berlijn. Daarom wil ik Zalando ook langzaam loslaten, om weer die dingen te gaan doen die ik wil doen en niet alléén maar met Zalando bezig te zijn, want voor je het weet verzuur je en daar heb ik absoluut geen zin in.  Maar, als een misstand om aandacht schreeuwt,  dan zal ik daar ook zeker over berichten. Dat weer wel.