Blog Allard van Gent

In mijn ogen bestaan er geen normale treinreizen of het is zo, dat ik heel snel opkijk van situaties die in mijn ogen afwijken van de normale omstandigheden. Tijdens een normale treinreis, zoals deze in de ICE van München naar Berlijn, gebeurt er normaal gesproken niet veel. Iemand leest een boek, iemand sms’t, iemand is in gesprek, iemand bezoekt het toilet of iemand eet een appel. Dat zijn normale gebeurtenissen. Kinderen. Oké, die reizen natuurlijk ook met de trein. Kinderen die door de coupe hollen en schreeuwen, ze behoren in mijn ogen nog tot de normale gebeurtenissen. Als een kind een metalen vliegtuigje door de coupe gooit en het vliegtuigje stort te pletter tegen de brilglazen van een oudere heer met boek op schoot, dan kun je zeggen “nou ja, dat kan altijd gebeuren”. Als een seconde later een ander kind een brandweerwagen door de coupe trekt en luid een…

Vijftig cent bedraagt de toegang tot de toiletten op perron 2 van het Centraal Station van Amsterdam. Daar krijg je een dikke, nors kijkende man achter glas bij cadeau.

Mijn geldstuk valt in een automaat, een licht springt op groen en de weg is vrij. Ik let goed op de pictogrammen om een vraag aan de norse man – waar is het herentoilet? –  te vermijden.

Ah, hangende urinoirs, rechtdoor, dit is het herentoilet. Ik twijfel even tussen een staand en zittend oponthoud. Het is alsof de duivel ermee speelt, maar ik zie geen deur naar een gesloten toilet, hier bevinden zich alleen hangende pisbakken. Ik doe een paar stappen terug, kijk op het pictogram en zie dat ik wel het juiste bordje heb gevolgd. Door de spanning van dit volstrekt onverwachte moment zit er niks anders op dan de norse man aan te spreken die mij al sinds mijn…