Author Archives: AvG

Low cost vliegen

Vooroordelen, wie kent ze niet. Bijvoorbeeld het vooroordeel dat je maar beter niet met low-cost luchtvaartmaatschappijen kunt vliegen. Ik neem de proef op de som. Voor 39 euro met EasyJet naar Liverpool, dat is de aanbieding. Vertrektijd 10:30 uur vanaf Schiphol. Vooroordeel over belachelijke vertrektijden doorgestreept. Inchecken, in twee rijen opstellen. Eén rij voor de mensen die iets hebben bijbetaald en daarom als eerste het vliegtuig in mogen en de rij met mensen zoals ik, die écht low cost vliegen. Hup, de vliegtuigtrap op, een duik op de stoel naast het raam en we kunnen wat mij betreft de lucht in.  Aan boord echte stewardessen en ik meen ook een echte piloot gezien te hebben. Na ruim een uur vliegen vertelt de echte piloot dat we over 50 minuten landen.

“Vanwege één wolk”, zegt de vrouw naast me in het Engels. We vliegen 20 rondjes boven een windmolenpark in zee. Uit verveling tel ik de molens. Voor de liefhebber, het zijn er 30, opgesteld in vijf rijen van zes. Daar meldt de piloot zich weer. Landen in Liverpool blijkt onmogelijk. Hij zet nu koers richting Manchester, waar we op een afgelegen plek tussen de vuilcontainers tot stilstand komen. De Engelse piloot van Indiase afkomst stapt breed grijnzend uit zijn cockpit. Hij vertelt dat hij op nadere instructies wacht. De luchthaven van Manchester heeft geen capaciteit ons binnen te laten. Wachten, iedereen naar de w.c., iedereen krijgt honger en dorst. De omzet van de boardbistro stijgt naar recordhoogte.

“Raar dat we niets aangeboden krijgen in zo’n situatie”, vertel ik mijn buurvrouw.
Ze knikt en is al op weg naar de hoofdstewardess. Nee, alleen als de vertraging plaatsvindt op de luchthaven van vertrek. Nu dus niet. Na vier uur wachten is het dan eindelijk feest. Helaas ontbreken de toeters, de feesthoedjes en de muziek op het moment dat de stewardessen ons vol trots trakteren op een welverdiend glaasje leidingwater, uitgeschonken in een prachtig plastic bekertje. Juichend en zingend verlaten we het toestel, op weg naar de bussen, die het laatste onderdeel vormen van deze onvergetelijke reis met Eaysjet naar John Lennon Airport in Liverpool. Imagine…

Het kan verkeren

Ze gilde, wierp van schrik haar koffiemok tegen het plafond en keek mij recht in mijn ogen. De bruine koffiedruppels dropen op haar natte haren. Ook ik schrok me rot en liet alles uit m’n handen vallen. Tegenover me stond een vrouw van een jaar of veertig in een witte ochtendjas. Ze schrok volgens mij als eerste. Ik wist even niet wat te doen. Het gegil was niet onopgemerkt gebleven. Ik hoorde deuren open gaan en zag mensen uit hun huizen komen. Vanaf een veilige afstand sloegen ze mij en de dame in de ochtendjas gade. Wat nu? Ineens speelde ik de hoofdrol in een soort straattheater. Ik, die net één week aan het werk was bij het bedrijf dat ooit de Post, Telefoon en Telegrafie in Nederland verzorgde. Vandaag de dag herken je deze firma aan hun slogan  “Sure we can”. Het moge duidelijk zijn dat ik als postbezorger voor een glazen huisdeur stond. Op het moment dat ik de post door de brievenbus wilde duwen trok de bewoonster van dit rijtjeshuis het gordijn open. Wat nu te doen? Ze begon ze een beetje proestend te lachen. Een aanstekelijke lach. Ook ik zag de absurde humor van deze situatie ineens in. De toegestroomde buurtbewoners keken nog tamelijk ernstig. Er werd druk getelefoneerd en gefotografeerd. Ik bukte om de post op te rapen. Op dat moment opende ze de voordeur en rook ik opeens een geur van verse koffie en frisse douchegel. Ik kwam weer overeind. Ze lag in een deuk. “Ik uh, uh…”, stamelde ik en kon niets anders meer dan lachen. De vrouw met de koffiebruine haren leunde nu met haar handen tegen mijn schouders en schaterde het uit. “Sure we can” riep ze en lachte nog harder. Achter mij hoorde ik de eerste mensen lachen en al snel was het publiek ook niet meer te houden. Sommige mensen begonnen te klappen. Bovenramen openden zich, kinderen renden opgewonden door de straat en uiteindelijk gaf ik de dame de post die voor haar bestemd was. Ik maakte een lichte buiging, genoot nog even van het applaus en vervolgde mijn looproute. Het kan verkeren.

(Deze tekst verscheen eerder in dagblad De Pers)

Sint

Henk: Wat een gek idee, ineens zit ik in de WW.

Ria: Wie schrijf je daar?

Henk: Hoe bedoel je, wie?

Ria: Nou, schrijf je een brief? Een sollicitatiebrief?

Henk: Nee.

Ria: Oh, sorry, ik wilde je niet storen. Maar normaal schrijf je nooit…

Henk: Normaal zie je me hier ook nooit zitten. Normaal zou ik aan het werk zijn, zoals alle andere mannen in de straat. Normaal zou ik ook een salaris krijgen zoals alle anderen. Normaal zou ik ook niet werkloos zijn. Normaal zou je ook niet van die idiote vragen stellen. Normaal zou ik godver…

Ria: Henk, wat is er toch met je aan de hand? Je bent zo agressief. Zo ken ik je helemaal niet.

Henk: Ik ben gewoon mezelf!

Ria: Nou Henk, ik vind je wel een beetje veranderd. Maar goed, Gonnie komt zo even langs, je weet wel, die vrouw aan de overkant met die blonde haren. Ze komt even een bakkie doen. Haar man zit trouwens niet in de WW.

Henk: Nou, dat is dan fijn voor die man van Gonnie.

Ria: Gonnie en ik kleppen altijd even met elkaar, zo rond 11.00 uur.

Henk: Tja, dat is dan erg lekker voor jou en Gonnie.

Ria: Wat schrijf je daar nou op? Is het belangrijk?

Henk: Het is een gedicht. Het is verdomme gewoon een gedicht!

Ria: Ja, dat het rijmt zie ik ook wel. Maar sinds wanneer schrijf jij een gedicht? Je deed toch altijd kruiswoordpuzzels? Henk, ik vind dat je wel vreemd doet de laatste tijd. Wordt het een liefdesgedicht? Oh, ik heb je gestoord. Nu is de verrassing weg. Sorry Henk, dat wilde ik niet.

Henk: Het gedicht is niet voor jou bedoeld, Ria.

Ria: Geen liefdesgedicht? Dichten doe je toch alleen voor je liefste?

Henk: Het is voor de Sint.

Ria: Een sinterklaasgedicht?

Henk: Ja, Ria. Het is gewoon een Sinterklaasgedicht.

Wat een gek idee, ineens zit ik in de WW.

en als u mij geen nieuwe baan belooft

schiet ik gewoon die mijter van uw hoofd.

Ria: Prachtig Henk. Prachtig!

(Deze tekst verscheen eerder in dagblad De Pers)

« Oudere berichten Recent Entries »