Blog Allard van Gent

Soms heb je een geluk bij een ongeluk. Mijn ongeluk was niet zo dramatisch. Ik wilde met de trein naar Berlijn, maar door een storing in de bovenleiding moest ik her en der overstappen. Het gevolg was dat ik in een verkeerde trein stapte en in de stad Schwerin belandde, ongeveer 200 kilometer ten noordwesten van de Duitse hoofdstad. Het geluk was dat ik iets te weten kwam over een onderwerp waar ik überhaupt geen weet van had. Ik dronk namelijk een “Tasse Kaffee” in de stationsrestauratie en las de regionale Schweriner Volkszeitung. Interessant, misschien stond er een leuke baan in, dacht ik, want Duitsland is zo’n gek land nog niet. Op pagina vijf viel mijn oog direct op het woord “niederländische”. Geen vacature, maar wel een heel opmerkelijk bericht. In Schwerin en omgeving zijn tal van kunstenaars en culturele groepen bezig met het creëren van een opvangcentrum voor Nederlandse collega’s die opvang behoeven. De mensen van de lokale kunst- en cultuursector waren zo geschrokken van de berichten in de media, dat ze in actie kwamen. “

Eine ungeheure Schandtat” noemde dirigent Bernard Haitink de bezuinigingen volgende deze krant. Er is dus nog hoop. In 2012 zijn er 100 leefplekken gereed  voor Nederlandse kunstenaars die niet meer in hun eigen land kunnen leven. “Kunst ontstaat uit het hart. Onze collega’s in Nederland moeten geholpen worden, want hier dreigt veel talent verloren te gaan, “aldus de initiatiefneemster van dit project. Volgens haar worden er plekken gecreëerd waar ze ongehinderd hun passie kunnen uitleven, zonder dat ze gestoord worden door de in het artikel genoemde Nederlandse stadscommando’s. De Nederlanders kunnen terecht in een enorme grote oude melkfabriek, die door de lokale bevolking woonklaar wordt gemaakt. Volgens het bericht zijn er al enkele culturele organisaties uit Nederland op bezoek geweest om de toekomstige situatie te bespreken. Een bijzonder project, waar ik geen weet van had gehad als de bovenleiding van de Deutsche Bahn gewoon in orde was. Een geluk bij een ongeluk, maar voor de Nederlandse kunst- en cultuurwereld blijft het een ongeluk, hoe je het ook wendt of keert.

Knaag, knaag, knaag. Daar is het weer. Vanochtend trok ik vol verwachting de gordijnen van mijn slaapkamer open en genoot van de witte wereld. De afgelopen nacht had weer aardig wat sneeuw gebracht. Wat een genot om dat op een zaterdagochtend te aanschouwen. Als ik een uurtje later gedoucht en ontbeten heb, geniet ik verder van dit heerlijke zaterdagochtendgevoel. Daarbij hoort ook het uitgebreid lezen van de zaterdagkrant in combinatie met een kop sterke koffie. Helaas lukt het me niet om op alle zaterdagen zo uitgebreid te genieten maar vandaag was dé perfecte zaterdag. Als eerste lees ik de column van mijn favoriete schrijver. Ooit schreef hij op de voorpagina van de ochtendkrant, maar nu is het altijd weer zoeken naar het juiste katern. Ik lees de eerste woorden van zijn column, neem een eerste slok koffie en voel de heerlijke stralen van de warme winterzon. Jezus, wat kan een zaterdagochtend mooi zijn. Maar, jawel, daar doemt dan eindelijk het bekende voegwoord op. Er is plotseling iets dat knaagt. Het is een vreemd, schurend geluid. Alsof iemand een tuin met kiezelstenen aanharkt. Aangezien ik in mijn straat nog nooit een tuin met kiezelstenen heb gezien, moet het iets anders zijn. Ik neem het geluid in me op en kijk naar buiten. Daar staat de overbuurman, leunend op zijn sneeuwschuiver. Wat een rare muts heeft die man eigenlijk op. Maar goed, hij veegt zijn stoepje schoon en mijn geweten knaagt. Een straatgenoot vervult zijn burgerplicht en ik kan niet meer genieten van mijn heerlijke zaterdagochtend. Zodra het eerste sneeuwvlokje valt rent die gekke buurman al naar de schuur om de sneeuwschuiver te halen. Aansteller. Het is nota bene zaterdagochtend. Dan geniet je met een kop koffie en de krant van de sneeuwpracht op straat. De buurman wijst naar de stoep voor mijn deur en zwaait daarna lachend doch sommerend met zijn wijsvinger. Ik hoor hem zeggen “jongeman, denk je wel aan je stoepje.”  Ik lach terug, steek mijn duim op en hoor mezelf zeggen “zeker buurman, maar niet op zaterdagochtend. Gek.”