Blog Allard van Gent

Na de vreselijke gebeurtenissen in Keulen staat bij veel vluchtelingen het schaamrood op de kaken. Een stelletje criminelen verpest het voor een veel grotere groep vluchtelingen die juist dankbaar zijn dat ze zo goed worden opgevangen. In het Duitse stadje Köthen (in deelstaat Saksen-Anhalt) besloot een groep Syrische mannen een open brief te schrijven en vooral te onderstrepen dat zij groot respect hebben voor Duitse vrouwen, want dat zijn vrouwen waar zij al veel aan te danken hebben. De vertaling van de Duitse open brief staat hieronder.

Beste Duitse vrouwen,

Wij zijn mannen uit Syrië en vluchtelingen die in het afgelopen jaar in Köthen zijn aangekomen. Enkelen van ons zijn hier met familieleden, anderen zonder. Wij willen jullie zeggen dat wij ons schamen voor de weerzinwekkende, onmenselijke dingen die op oudejaarsavond in Keulen hebben plaatsgevonden.

Wij werden hier in Köthen op een zeer mooie en hartelijke manier welkom geheten. Wij zijn zeer blij en dankbaar dat we een toevlucht en vrede hebben gevonden. Veel van de mensen die ons helpen en ondersteunen zijn Duitse vrouwen. Voor ons zijn de Duitse vrouwen als zusters, tantes, moeders en dochters. Voor ons is het vanzelfsprekend ze met groot respect te behandelen en wij geloven dat het in noodgevallen onze plicht is ze tegen aanranders te beschermen.

Nu, na de gebeurtenissen in Keulen, vrezen wij dat de Duitsers en vooral de vrouwen bang voor ons zijn. Wees alstublieft niet bang. Wij zijn hier, omdat we in vrede willen leven en niet om iemand schade te berokkenen of angst aan te jagen.

Wij bedanken alle mensen in Duitsland en vooral de vele helpers die ons hier hebben ondersteund en ons hebben begroet. Wat in Keulen is gebeurd, toont niet het ware Syrische volk. Die aanranders in Keulen zijn misdadigers. Wij hopen dat jullie ons begrijpen en wensen jullie het beste en vooral de slachtoffers in Keulen.

Met dankbaarheid,

vluchtelingen in Köthen

Deze tekst verscheen vandaag ook op de opiniewebsite joop.nl

Na een verblijf van een maand in een Beiers dorpje met nog geen 4.000 inwoners viel het me na terugkomst in Berlijn direct op. Ook in het Beierse dorpje viel het me al meteen de eerste dag op. Als gastinwoner, ik zou bij een kennis een maand de planten verzorgen en de post uit de brievenbus halen, wandelde ik richting de supermarkt. Op straat werd ik al meteen gegroet. Ik stak mijn hand op en herhaalde wat ik hoorde: ‘Grüß Gott’.

Bijna aan het einde van de straat zag ik een ouder heerschap. De man liep in mijn richting. Het zag ernaar uit dat we elkaar rakelings zouden passeren. Ik kon naar rechts kijken en doen alsof ik daar iets heel bijzonders zag. Ik kon ook snel mijn smartphone tevoorschijn halen en doen alsof ik telefoneerde.

De man kwam dichterbij en ik kon niet meer terug. Keek hij al in mijn richting? Dacht hij ‘hé, wie is dat dan, die heb ik hier nog niet eerder gezien?’ Nog een paar meter en dan zouden we heel even naast elkaar lopen. Ik kon geen zijstraat meer inslaan, hij ook niet. Ik keek recht voor me uit en in een fractie van een seconde keek ik de man aan. Hij keek ook even op.
‘Servus’, klonk het. Als een papegaai herhaalde ik wat ik hoorde.
‘Servus’.

Dat was in korte tijd de tweede groet. Ik woon al enkele jaren in Berlijn, maar ik kan me niet herinneren ooit een onbekende persoon gegroet te hebben. Je groet je vrienden als je op bezoek bent geweest en huiswaarts keert of je groet de caissière in de supermarkt waar je regelmatig boodschappen doet. Maar gewoon op straat, iemand groeten die langsloopt? In de supermarkt van het Beierse dorp groette men elkaar niet, althans, alleen als men elkaar al kende. Maar op de weg terug naar de tijdelijke woning lag er alweer een groet in het verschiet. Het was een ‘servus-groet’.

De  weken daarna ging er geen dag zonder groeten voorbij. Op een gegeven moment nam ik zelf het initiatief en riep luid ‘servus’ als ik iemand tegenkwam. Ik begon er plezier in te krijgen. Gisteren liep ik hier in Berlijn door het trappenhuis en groette de benedenbuurvrouw. Het was een groet uit gewoonte.

Eenmaal op straat kwam er een man op me af. Er liepen hier duidelijk meer mensen op de stoep dan in het Beierse dorpje. Het zag ernaar uit dat de man en ik elkaar rakelings zouden passeren. Ik kon naar rechts kijken en doen alsof ik daar iets heel bijzonders zag. Een andere mogelijkheid was snel mijn smartphone tevoorschijn halen en doen alsof ik telefoneerde. De man kwam dichterbij en ik kon niet meer terug. Keek hij al in mijn richting? Dacht hij ‘hé, wie is dat dan, die heb ik hier nog niet eerder gezien.’ Nog een paar meter. Ik kon geen zijstraat meer inslaan, hij ook niet. Ik keek recht voor me uit en in een fractie van een seconde keek ik de man aan. Hij keek ook even op. Hij groette niet, uit gewoonte. Ook ik groette niet, uit gewoonte.