Category Archives: Varia

Marente de Moor wint EU-literatuurprijs 2014

BoekenbeursMarente de Moor won zojuist in Frankfurt met haar boek ‘De Nederlandse maagd’ de EUPL (Europeon Union Prize for Literature). Nederland was één van de 13 landen die dit jaar in de prijzen viel. De andere 12 winnaars kwamen Albanië, Bulgarije, Tsjechië, Griekenland, IJsland, Letland, Liechtenstein, Malta, Montenegro, Servië, Turkije en Groot-Brittannië. De winnaars ontvangen elk €5.000 en veel aandacht.

Alle wetenswaardigheden over Marente de Moor (Den Haag, 1972) staan zowel op Wikipedia als op de website van Querido. Daarom laat ik het in dit bericht bij de links naar beide sites.

Deze Europese prijs voor de literatuur is de enige in deze vorm. ‘Hiermee worden de beste nieuwe talenten in Europese fictie  bekroond én de prijs biedt het publiek de mogelijkheid kennis te maken met auteurs uit verschillende landen’, aldus Androulla Vassilioi, EU-commissaris voor educatie, cultuur, meertaligheid en jeugd.

De prijs, die in 2009 in het leven werd geroepen, gaat jaarlijks naar diverse schrijvers uit diverse landen. De eerste Belgische winnaar was Peter Terrin, die in 2010 met zijn boek ‘De bewaker’ won. Een jaar later won de eerste Nederlandse schrijver Rodaan Al Galidi met ‘De autist en de postduif’. Vorig jaar sleepte België voor de tweede keer een prijs in de wacht. Isabelle Wéry won met ‘Marily désosée’.

De winnaars worden gekozen door vakkundige jury’s uit de deelnemende landen. De coördinator voor de Nederlandse jury is de Vereniging van Letterkundigen met Jeroen Thijssen als voorzitter. De twee leden van de Nederlandse jury zijn Jeanette Wagenaar van de Koninklijke Boekverkopersbond (KBb) en Martijn David van de Groep Algemene Uitgevers (GAU).

Qua naam lijkt de EU-literatuurprijs erg op de ‘Europese Literatuurprijs‘, qua inhoud niet. De Europese Literatuurprijs is namelijk een jaarlijkse Nederlandse prijs voor de beste roman die in het voorgaande jaar uit een Europese taal in het Nederlands is vertaald.

http://www.euprizeliterature.eu

Kite-landboarden in Berlijn met Nederlands tintje

Kite-landboarder Jeroen Pigmans

Kite-landboarder Jeroen Pigmans

Dit jaar ging voor de allereerste keer in de geschiedenis een Europese tour kite-landboarden van start. Deze tour bestaat uit drie wedstrijden. Het eerste evenement vond in april in het Franse Duinkerke plaats en werd gewonnen door de Fransman Laurent Guyot alias Lolo BSD. Op het Berlijnse Tempelhofer Feld vindt vandaag de tweede wedstrijd plaats. Ik spreek met de Nederlandse deelnemer Jeroen Pigmans, die deze sport ruim zeven jaar beoefent, waarvan de laatste vier jaar in competitieverband.

KLB Open, Berlijn Tempelhof

KLB Open, Berlijn Tempelhof

Kite-landboarden is hetzelfde als kitesurfen maar dan op het land, op een skateboard met wielen eronder. Bij de wedstrijden blijven de deelnemers tijdens het onderdeel parcours rijden op de grond. Spectaculairder gaat het eraan toe bij het onderdeel freestyle, waarbij de deelnemers trucs in de lucht uitvoeren. Jeroen Pigmans is een echte freestyler. ‘Maar straks doe ik ook mee met buggy freestyle. Dat zit je met z’n vijven in een driewieler en ga je ook de lucht in.’

De deelnemers aan de Europese tour zijn serieus met  hun sport bezig, maar vooralsnog kun je er niet van leven. ‘Alleen Emmanuel Norman‘, vertelt Jeroen. ‘Maar die jongen doet dan ook zo’n drie events per maand, reist door heel Europa en heeft veel meer sponsors. Voor de rest geldt dat we daarnaast gewoon moeten werken.’

KLN Open, Berlin Tempelhof

KLN Open, Berlin Tempelhof

Goed materiaal is niet goedkoop. Daarom zitten veel kite-landboarders in een team van een sponsor. Jeroen rijdt bijvoorbeeld voor xxtreme, een Nederlandse buggymaker die de snelste buggy’s ter wereld produceert. Ook is hij onderdeel van het team van Kite Mechanics, een boardmaker uit Engeland. Tot slot rijdt hij voor het Duitse HQ-Powerkites, een Duitse fabrikant van kites. Door deze sponsoring heeft hij het voordeel van de korting op de producten en de fabrikant profiteert van de reclame bij de prestaties op de diverse festivals.

Net als bij andere sporten is het belangrijk dat je kennis van zaken hebt. Kites, dit zijn de ‘vliegers’,  hebben bijvoorbeeld maten van 21 tot 5 m2. Het hangt van de wind af welke maat je neemt. Jeroen: ‘Nu is er een lichte wind, dus iedereen vliegt met grote kites. Zodra de wind aantrekt, moet de kite kleiner worden. Het is belangrijk dat die bewustwording bij de beoefenaars van de sport doordringt, zeker bij de amateurs. Daar is die bewustwording soms ver te zoeken en dat is jammer. Het is namelijk een hele mooie sport.’

Kite-landboarden is mooi om te zien en trekt meer en meer toeschouwers. Natuurlijk is het geen ongevaarlijke sport. ‘Maar de sport is niet zo gevaarlijk als de meeste mensen denken’,benadrukt Jeroen. Hij doelt daarmee op de media, die de sport vaak in verbinding brengen met gevaar en ongelukken. Ongelukken komen veelal door onkunde tot stand. Bij iemand die ontzettend graag met karts wil scheuren maar noch een rijbewijs noch rijervaring heeft, is de kans op een ongeluk natuurlijk ook groot. Dat geldt voor meerdere sporten.

Jurylid A.J. Philipsen

Jurylid A.J. Philipsen

In Berlijn Tempelhof zijn ook de Engelse kite-landboarders A.J. Philipsen en Ash Garwood aanwezig. Zij behoren volgens Jeroen tot de beste kite-landboarders ter wereld. Het zijn de pioniers in deze tak van sport. Ash Garwood rijdt zelf nog mee met de Europese Tour, A.J. Philips gebruikt zijn kennis en ervaring vandaag de dag in de functie van jurylid.

Tussen de kraampjes op het Berlijnse festivalterrein staat ook een Nederlandse ondernemer. Zijn naam is Bert Kardijk van Vliegers & Co, zijn eigen zaak in Deventer. Daarnaast heeft hij het initiatief genomen om Flyboarden.nl van de grond te krijgen. Hij is voor de tweede keer op Tempelhof. Via een project als Flyboarden.nl kan hij naast zijn winkel ook wat festivals bezoeken.

Bert Kardijk van Vliegers & Co en Flyboarden.nl

Bert Kardijk van Vliegers & Co en Flyboarden.nl

Het Tempelhofer Feld in Berlijn vindt hij wel uniek. ‘Je zit midden in de stad. Als je ergens op een festival komt, dan zit je soms ergens achterin op een industrieterrein zonder voorzieningen. Dit is een soort Vondelpark zonder bomen, het heeft dezelfde functie. Dit festival is een klein onderdeel van alles wat die mensen hier allemaal doen. Ze zijn aan het freewheelen, jongleren, mensen picknicken, je ziet opa’s met kleinkinderen. En iedereen gaat zo leuk met elkaar om, het is zalig!”

Voor actuele informatie:
KLB Open Berlin Tempelhof 2014
KLB Open Berlin Tempelhof 2014 op Facebook

Fabrieksverkoop van afgekeurde producten is in Duitsland heel normaal

Fabrieksverkoop Halloren in Halle (Saale)

Veel Duitse consumenten vinden het niet meer dan normaal dat een koek – of chocoladefabriek ook “breukwaren” (Bruchware) verkoopt. Bij breukwaren gaat het niet altijd over producten die kapot zijn. Daarom wordt ook de term “2e-keus (2-Wahl) gebruikt voor bijvoorbeeld seizoensafhankelijke producten zoals paaseieren of kerstkransjes, die tegen een sterk gereduceerde prijs tijdens de zomermaanden worden aangeboden.

Situatie in België
In België is het niet gebruikelijk om dergelijke breukwaren aan de consument te verkopen. “Hier is geen verkoop van beschadigde koeken”, laat Cindy Patijn van de consumentendienst van Lotus Bakeries in Lembeke weten. “ Wij brengen enkel producten op de markt die beantwoorden aan onze strenge kwalitatieve normen. Hiertoe hebben alle fabrieken verbetertrajecten doorgevoerd (procesoptimalisatie) om het uitvalpercentage tot een minimum te beperken. Van de resterende uitvalstromen kunnen sommige intern verwerkt worden, andere zijn “verloren” en gaan naar de veevoeding.” Ook bij de Belgische biscuiterie Jules Destrooper gaan er wel eens koekjes kapot, maar die worden niet verkocht. “Deze koekjes worden gebruikt in andere toepassingen, bv. ijs met Jules Destrooper koekjes”, legt Frederik VanNuffel uit, marketingmanager van Jules Destrooper.

Situatie in Nederland
In Nederland verkocht fabrikant Verkade ruim 20 jaar geleden voor het laatst beschadigde waren. Deze breukwaren noemde men in Nederland matschudding. Vandaag de dag is de bedrijfswinkel alleen toegankelijk voor het eigen personeel en familieleden van het personeel.

Supermarkt
Grote Duitse fabrikanten van koek en chocolade zoals Stollwerck, Bahlsen en Griesson-de Beukelaer beschikken over een eigen keten met winkeltjes die breukwaren verkopen. Wie één van de 18 fabriekswinkels van Bahlsen binnenstapt, waant zich in een Aldi supermarkt, met alle verpakkingen op pallets uitgestald. Bij de ingang staan de winkelwagentjes, die je ook bij de normale supermarkt aantreft. Wie een blik op de borden bij de producten werpt, ziet dat dit een zogenaamde “Fabrikverkauf” is. Op het bord, waar je in een supermarkt de aanbieding van de week zou verwachten, staat duidelijk aangegeven of het product “2e keus” of “1e keus” is. De 2e keus-producten zijn het voordeligst. Aan de 1e-keus producten mankeert helemaal niets. Ze worden hier tegen de minimale verkoopprijs aangeboden, die vaak lager ligt dan in de supermarkt.

Fabrieksverkoop Griesson-de Beukelaer in Wurzen.

Fabrieksverkoop Griesson-de Beukelaer in Wurzen.

Terwijl Bahlsen haar voordelige producten op pallets in een kale ruimte uitstalt, besteedt fabrikant Griesson-de Beukelaer opvallend meer aandacht aan de fabrieksverkoop. Sinds augustus 2012 staat de fabriekswinkel in de binnenstad van het Duitse stadje Wurzen. Daarvoor vond de verkoop van breukwaren op het fabrieksterrein plaats, net buiten het stadscentrum. De nieuwe fabriekswinkel is met 600 vierkante meter niet alleen zeer groot, hij oogt ook als een echte, luxe supermarkt. Hier liggen 200 verschillende producten uitgestald. Het zijn voornamelijk koekjes, chocolaatjes en hartige snacks van bekende merken zoals De Beukelaer, TUC en Griesson. Tussen de schappen nodigen plastic stolpen met daaronder koekjes en chocolaatjes de klant uit om de producten te proeven. In deze fabriekswinkel bestaat het grootste deel van het assortiment bestaat uit 2e keus-producten, dus breukwaren.

Pralines
Ook bij kleinere bedrijven in Duitsland is de verkoop van breukwaren een begrip. Zoals bij het familiebedrijf Sawade in Berlijn, dat al meer dan 130 jaar pralines en andere chocoladeproducten produceert. Pralines van Sawade worden in delicatessenwinkels en luxe warenhuizen in en rondom Berlijn verkocht. De breukwaren liggen in het kantoorgedeelte van de fabriek. De klant komt niet verder dan een loket, waar hij zijn bestelling kan opgeven en meteen meenemen. Aan de andere kant van het loket liggen de verpakte breukwaren, gesorteerd in zakjes van 250 gram. De verkoopmedewerker heeft de bestellingen op die manier altijd binnen handbereik. “Dit concept hebben we gekozen, omdat we op die manier een direct contact met de klant hebben. Je kunt uitleggen wat er in een bepaalde praline zit en je kunt de klant adviseren”, vertelt mevrouw Horn, woordvoerster van Sawade. De prijs van de zakjes met 250 gram pralines bedraagt € 4,50. Dat is bij deze exclusieve pralines een behoorlijk prijsvoordeel, want de reguliere prijs ligt tussen de € 3,95 en € 5,25, voor 100 gram.

Breukgevoeligheid
De vraagt ligt voor de hand; wat mankeert er aan de goedkope praline van Sawade? Mevrouw Horn: “Optisch moet het perfect zijn. Als er een amandel scheef opligt of het krokante schijfje ligt er verkeerd om op, dan belandt de praline bij de breukwaren. Onze kwaliteitseisen zijn erg hoog. Soms is er ook sprake van overproductie. Om de machine optimaal te benutten, moet je een bepaalde hoeveelheid opmaken. Als er van de 100 kilo nog 2 kilo overblijft, dan gaat er ook een deel naar de breukwaren.” Een belangrijke factor bij het ontstaan van de “net niet perfecte” pralines, is het feit dat een groot deel van de productie met de hand wordt vervaardigd. “Wij maken bijvoorbeeld eerst een pastei van 250 gram eindgewicht. Dit ronde stuk chocolade bestaat uit verschillende laagjes zoals lichte noga, donkere noga, marsepein, een truffelmassa en een krokant laagje. Dat wordt allemaal met de hand gesneden. Uiteindelijk ontstaan originele, met de hand gemaakte pralines. Mensenhanden maken ook wel eens fouten. Als ik chocolade in een vorm giet, dan kan er natuurlijk niet zo veel mis gaan. Hier is elke praline een individueel gemaakt product en daardoor breukgevoelig.”

Welke mensen nu specifiek breukwaren kopen, dat is volgens haar moeilijk te zeggen. “We doen hier niet echt onderzoek naar en vragen hoe oud de mensen zijn. Maar we zien die klanten natuurlijk wel. Laat ik het zo zeggen; de jongeren zijn minder vertegenwoordigd. Dat ligt waarschijnlijk ook aan de prijs. Iemand rond de 20 jaar verbindt meestal nog niet de kwaliteit met de prijs.”

Chocozoenen
Het Duitse bedrijf Storck biedt haar beroemde Dickmann’s chocozoenen als breukwaren aan. Deze “Dickmanns” tegen gereduceerde prijs liggen enkel en alleen in de Flohstrasse in Berlijn uitgestald. Binnenkort opent in het plaatsje Ohrdurf een tweede verkooppunt haar deuren. “Het betreft hier enkel de chocozoenen die een licht optisch gebrek hebben”, vertelt Bernd Roßler, woordvoerder van Storck. “Bijvoorbeeld als de met chocolade overgoten schuimmassa niet perfect op het wafeltje zit maar er scheef op staat, als een soort scheve toren.” Het prijsverschil met de chocozoenen in de supermarkt is aanzienlijk. Bernd Rößler: “In het winkeltje in Berlijn kost een verpakking met 40 chocozoenen € 3,30. De normale “Super Dickmanns”-verpakking met 9 chocozoenen wordt tegen verschillende prijzen aangeboden. Op die prijs hebben wij geen invloed. Maar deze normale verpakkingen worden in de aanbieding wel eens voor € 1,41 verkocht. De gemiddelde verkoopprijs bedraagt € 1,65.”

web_breuk03

Fabrieksverkoop Ritter Sport

Museum en outlet-shops
Het aanbieden van breukwaren is ook een mogelijkheid om de klant meer informatie over het bedrijf en het product te geven. De chocoladefabriek Delitzscher in Halle, die als breukwaren vooral chocoladeproducten met overtollig veel vetrijp aanbiedt, heeft naast haar fabriekswinkel ook een museum neergezet. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze direct aan de winkel grenzende ruimte met slechts een aantal informatieve panelen over chocolade nauwelijks het predicaat museum verdient. Iets verderop, ook in Halle, staat een heus chocolademuseum bij chocoladefabrikant Halloren. Op deze plek bevindt zich ook een luxe ingerichte winkel met een breed assortiment breukwaren van het bedrijf.

Sommige bedrijven bieden hun nieuwe waren in zogenaamde outlet-shops aan. Deze winkels lijken op de fabriekswinkels maar in het assortiment bevinden zich geen breukwaren. De Zwitserse chocoladefabrikant Lindt heeft bijvoorbeeld diverse outlet-shops in Duitsland, waar alleen producten worden verkocht die ook in andere winkels te koop zijn. De breukwaren van Lindt liggen echter in de “Fabrikverkauf” in Aken. Hetzelfde concept hanteert Ritter. In Berlijn verkoopt Ritter in haar chocolade outlet-shop producten tegen een gunstige prijs, maar hier is geen sprake van fabrieksverkoop. De fabriek van Ritter staat namelijk in Waldenbuch. In dit stadje staat de fabriekswinkel waar Ritter ook haar breukwaren tegen sterk gereduceerde prijzen aanbiedt.

Dit artikel verscheen 2012, in licht aangepaste vorm, in het Belgische vakblad Brood & Banket.

« Oudere berichten Recent Entries »