Category Archives: Varia

Veel duiven verslaafd aan patat van de FEBO

Posted on by Plaats een reactie

sduAmsterdam kent al sinds mensenheugenis duiven. Ze vormen een onderdeel van het dagelijkse leven in de stad. De stedelingen zijn gewend aan de duiven en dat geldt ook andersom. Je ziet duiven op de tram, in bushokjes, op auto’s en in snackportieken. Onlangs publiceerde Frits van Bremmel een onderzoeksrapport over de duiven in Amsterdam. Een rapport met opmerkelijke resultaten.

Verslaafd
Bioloog en dierenarts Frits van Bremmel valt het op dat de duiven in de stad steeds meer menselijke trekjes vertonen. Ze raken gewond, lopen wat moeilijk, verongelukken onder auto’s en sommige duiven kunnen gewoonweg niet meer vliegen. Die zitten een hele dag maar stom voor zich uit te kijken vanaf het dak van een huis. Maar wat hem het meest opvalt is de groep verslaafde duiven. Ricardo Mousanava, verkoper bij FEBO in de Leidsedwarsstraat, is een van de mensen die in het onderzoeksrapport aan het woord komt. Hij kijkt niet meer op van duiven in zijn zaak. Waar hij echter wel van opkijkt is het gedrag van de duiven. Er tekent zich een vaste groep duiven af die één ding gemeen hebben: patat. “Ik kan ze zo aanwijzen. Het zijn altijd dezelfde. Iedere dag komen ze even binnen en eten wat restjes friet”, aldus Mousava.

Dierenbeul
Behalve patatverkoper Mousava komen er in het onderzoeksrapport nog meer mensen aan het woord die dagelijks met de duiven in de stad te maken hebben. Eén van die mensen is een kwade buurman, die het dagelijks met zijn buurvrouw van drieëntachtig aan de stok heeft. “Iedere dag gooit ze allerlei broodkorsten en appelschillen uit het raam. Nou, dan zit die hele horde duiven weer op de stoep. Maar het is niet normaal. Duiven zijn vogels en vogels moeten zelf voor hun eten zorgen.” De buurman kwam een keer naar buiten om alle etensresten bij elkaar te vegen. “Dan blijkt dat veel mensen niet beseffen dat een duif zelf voor zijn eten moet zorgen. Ik werd bedreigd door allerlei boze buurtbewoners, want ik gunde het oude vrouwtje haar plezier met de duiven niet. Bovendien werd ik voor dierenbeul uitgemaakt. Ik een dierenbeul? Wat dat omaatje doet, dat is het werk van een dierenbeul! Die duiven worden zo vet dat ze amper nog kunnen vliegen.”

Ziektes
Volgens Van Bremmel loopt de gezondheid van de mens gevaar. “De duif is amper nog een dier te noemen. Door de troep op straat zie je dat een toenemend aantal duiven met verwondingen rondloopt. En er heersen de meest vreselijke ziektes onder de duiven. Dat komt door het eetpatroon. Ze eten beschimmeld brood, likken blikjes kattenvoer leeg of pikken een graantje mee uit de uitwerpselen van een hond. Je ziet steeds meer dode duiven op straat. Laatst zag ik een klein jongetje met zijn vinger in zo’n dode duif peuteren. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat zoiets schadelijk is voor de gezondheid van de mens.”

Eend waagt oversteek Vondelpark naar Westerpark

Posted on by Plaats een reactie

eeeHij heeft er ongeveer een week over gedaan. Eendenvolger Heinrich de Korte uit Amsterdam volgde de trektocht van een ‘Vondelparkeend’ naar het Westerpark op de voet. “Normaal blijven de eenden van het Vondelpark in het Vondelpark en gaan ze nooit naar een ander park toe. Deze eend is een uitzondering. Hij trotseerde de drukke binnenstad en slaagde er in het Westerpark te bereiken.”

Het vertrek
De Korte heeft de hele reis op de voet gevolgd. “Ik loop altijd in parken rond om de eenden te zien. Ik was stomverbaasd toen ik een eend het park uit zag wandelen. Hij had z’n achterkant een beetje omhoog, hetgeen wil zeggen ‘jongens, bekijk het maar, ik ga er vandoor’. Door die speciale houding was mijn aandacht getrokken en liep ik achter hem aan.” De eend wandelde naar de 3e Kostverlorenkade en langs de waterkant rustte hij een dagje uit. “Ik wist op dat moment niet wat hij van plan was. Zou hij weer teruggaan naar het Vondelpark of zou hij hier blijven? Het is toch jammer dat zo’n eend je daar op zo’n moment geen antwoord op kan geven.”

Voorrang
Het verdere verloop van de reis was voor de eend niet geheel zonder risico’s. Een taxichauffeur weet zich de watervogel nog goed te herinneren. “Ik reed in de Kinkerstraat, op weg naar het Leidseplein. Zie ik opeens een eend op de straat. Maar die eend liep niet zomaar de straat over, nee, hij wachtte langs de stoeprand en keek me aan. Ik schrok me rot. Zoiets verwacht je niet. Hij keek zo schuin omhoog. Automatisch trapte ik op de rem om hem voor te laten gaan. Waarom ik dat deed weet ik niet. Voor je gevoel heeft een eend altijd voorrang, hoewel daar volgens mij niets over in de verkeersregels staat.”

Naam
De Korte: “Het was zaterdagochtend, zeven uur. De eend had de nacht doorgebracht in een portiek in de De Clerqstraat. Ik had niet gedacht dat hij bij het ontwaken meteen richting Westerpark zou gaan.” De eend stond bij aankomst in het Westerpark volop in de belangstelling. Enkele tientallen eenden, zwanen, duiven en andere vogels zagen hoe de eend via de Kostverlorenvaart hun park binnen zwom. De Korte kan zich die beelden nog goed herinneren. “Ik heb altijd een fototoestel bij me. Die blik van de eend was prachtig. Moe, maar voldaan, zoiets.” De eend heeft nog geen naam, maar er zijn al veel mensen die een naam voor hem hebben. De Korte heeft een duidelijke mening over de naamgeving. “Het is een eend. Een eend heet geen Dappertje, Pietje of Christoffel. Eenden noemen elkaar niet bij de naam, want daar zijn het eenden voor. Het is typisch iets voor de mens om zo’n eend een naam te geven. Belachelijk gewoon. Daarom vind ik dat die eend geen naam moet krijgen. Een eend is een eend, punt uit.”

Als bomen spreken

Posted on by één reactie

tree“Ik kan met de duiven spreken”, vertelde hij.
Ik zei niets en schudde wat ongelovig met mijn takken. De duiven kende ik wel, maar dat een boom met duiven kan praten, daar had ik nog nooit van gehoord.
“Je gelooft me niet, hè?”
“Nee, niet echt. Ik heb veel verhalen gehoord over bomen, maar dit is echt nieuw voor me.”
“Ik heb een plan en met dat plan zal ik je bewijzen dat ik met de duiven kan spreken.”
“Vertel maar.”
“Nou, die BMW. Ik weet dat je een hekel hebt aan die kerel die altijd zijn auto tegen jouw stam aanzet. Ik heb eens zitten denken en plotseling schoot me iets fantastisch te binnen.”
“Oh?”
“Vanavond gaat het gebeuren. Vanavond wordt het hier erg druk, maar ook erg gezellig.”
“Wat ga je dan doen?”
“Een verrassing. Wacht maar tot vanavond.”
Ik was zeer benieuwd naar zijn plan. Zou hij vanavond een vergadering met de duiven uit de buurt beleggen? Of misschien liet hij mij ook met die vogels praten.
De dag duurde lang, maar, vroeg in de avond, zag ik de eerste duiven mijn richting opkomen. Mijn buurman vertelde dat er een stuk of honderd duiven op mijn takken zouden plaatsnemen.
“Maar waarom?”, vroeg ik.
“Wacht maar rustig af. Wacht maar af.”

Ik wachtte af en intussen zaten de duiven rijen dik op mijn takken. Het viel me plotseling op dat ze allemaal een bepaalde houding aannamen. Ze richtten hun vijandige vizier op de rode BMW onder mij. En toen viel de eerste duivenstront op het dak van de auto. Meer en meer stront denderde naar beneden en droop langs de autoramen naar de grond. De auto was door de grote hoeveelheid duivenstront nauwelijks meer te herkennen.

De mensen die zich tijdens die enorme kakpartij op straat bevonden renden angstig weg. Het klapperen van het grote aantal vleugels leek even paniek te veroorzaken, maar gelukkig vlogen de duiven op tijd weer uit elkaar. De mensen op straat lachten om de eigenaar van de BMW, die in paniek op het geluid van de vogels was afgekomen. Ik zag hem naar me opkijken. Hij werd kwaad en schopte uit woede tegen mijn stam. Ik voelde me opgelucht. De man parkeerde zijn auto voortaan ergens anders.

« Oudere berichten Recent Entries »