Blog Allard van Gent

Afgelopen zondag speelde de Duitse acteur Götz George voor de 46e keer Schimanski in een nieuwe aflevering van de gelijknamige politieserie. Horst Schimanski begon zijn televisiecarrière in Tatort, als hoofdcommissaris van de politie in Duisburg.

De Nederlandse acteur en scenarioschrijver Chiem van Houweninge speelde in die Tatort- afleveringen het personage “Hänschen”, een rechercheur van Nederlandse afkomst die vaak tussen Schimanski en zijn collega Thanner moest bemiddelen. Ook in de latere serie “Schimanski” was Chiem van Houweninge van de partij.

Ter gelegenheid van de 75e verjaardag van Götz George speelde de acteur dit jaar voor de 46e keer Horst Schimanski. In deze aflevering gaat het over loverboys. Op de website van de ARD staat een kort interview met Götz George over zijn rol als Schimanski, over loverboys, over ‘Hänschen” en over nog veel meer. Ik heb, met toestemming van de WDR, het interview vertaald.

Interview met Götz George

„Omdat het zo onvoorstelbaar mensonterend is, moet dit verhaal verteld worden“

Mijnheer George, de nieuwe aflevering „Loverboy“ kent naast enkele smijt- en vechtscenes veel rustige momenten. In hoeverre klopt in uw ogen die combinatie, ondanks het eigenlijk dramatische verhaal?
Als je Horst Schimanski speelt, dan moet je hem, net als in vroegere tijden, verrijken met een beetje actie. Dat was altijd het typerende van dit personage. Als je hem of zijn leeftijd te veel verinnerlijkt, dan verliest het personage voor mij zijn eigenlijke aantrekkingskracht.

Loverboys spiegelen jonge, argeloze meisjes voor dat ze in ze verliefd zijn en laten ze vervolgens tippelen, zoals ook dit verhaal vertelt. Kende u dit fenomeen en in hoeverre raakt het u?
Dit fenomeen in deze omvang kende ik niet en daarom vond ik het voor mij spannend om een dergelijk verhaal te vertellen. Omdat het zo onvoorstelbaar mensonterend is, moet het verteld worden. Dat was voor iedereen die meedeed belangrijk.

In hoeverre is volgens u de maatschappij van vandaag de dag voor dit fenomeen verantwoordelijk?
Dat heeft volgens mij geen betrekking op de hedendaagse maatschappij. Dit fenomeen was er altijd al. Vrouwen, meisjes, kinderen waren altijd al de gedupeerden.

U stond voor de 46e keer als Schimanski voor de camera. Wat is voor u het aantrekkelijke om deze rol te spelen, wat vindt u nog altijd sympathiek aan hem?
Ook als je dit personage altijd weer neerzet verliest het niet de aantrekkingskracht van het nieuwe. Je begint ieder keer weer van begin af aan – dat komt of door de toenemende leeftijd of ook door de afnemende conditie -,  met het opnieuw doorgronden van het personage. En alle anderen die meedoen geven mij altijd weer een heerlijk gevoel.

Hoe voelt het voor u om na een lange periode weer naar Duisburg terug te keren en de beroemde, beruchte jas aan te trekken?
Hoera, ik leef nog en Duisburg ook!

Apropos jas: Schimanski trekt in „Loverboy“ diverse Schimanski-jassen uit een verhuisdoos – een humoristisch intermezzo, net als zijn rustpauzes tijdens achtervolgingen. In hoeverre houdt Schimanski zichzelf voor de gek en hoe belangrijk is ironie voor het personage Schimanski?
Schimanski heeft zichzelf altijd voor de gek gehouden. Ironie was het levenselixer voor dit personage. Gelukkig mag ik nog in de zandbak spelen zonder door de ouders te worden uitgescholden, omdat ik me bevuil.

De ondertussen ouder geworden Schimanski speelt altijd nog in de harten van de toeschouwers, hoewel hij niet meer de deuren intrapt en over motorkappen rolt. Hoe krijgt u dat voor elkaar?
Dat moet u echt aan de kijkers vragen. Ik ben daarvoor de totaal verkeerde contactpersoon.

Wat is het voor een gevoel om van tijd tot tijd weer Hunger, Hänschen, Marie-Claire en daarmee de vertrouwde collega’s te ontmoeten?
Pure vreugde! Als je ouder wordt, dan verheug je je over alle goede gebeurtenissen die je in je leven nog beleeft. Ik weet ook niet precies waarom de natuur zo genadig met mij omgaat.

Welke betekenis heeft de relatie tussen Hänschen en Schimanski, hoe zou u die typeren?
Twee oudere heerschappen hebben dezelfde gevoelens, vooral omdat ze hetzelfde beroep hebben, van kunst houden en vooral graag leven. Als ze dan ook nog een goed glas wijn erbij krijgen, dat voelen ze zich bijna een eeneiige tweeling.

De eerste keer draaide u „Schimanski“ met regisseur Kaspar Heidelbach – welke persoonlijke draai heeft hij volgens u aan Schimanski en de andere personages gegeven?
Met Kaspar Heidelbach werk ik al de derde keer samen. Als personages in een draaiboek goed worden beschreven, dan moet je niet nog eens extra je eigen persoonlijke draai eraan geven, want dan zou je als regisseur onverbeterlijk ijdel zijn. En dat heeft hij gelukkig ook niet gedaan.

Aan het einde van de aflevering legt Schimanski een liefdesverklaring af aan Marie-Claire, ook al is het op de voor Schimanski typisch plompe manier. Hoe is de verhouding tussen die twee in al die jaren veranderd, aangezien Schimanski nu geen ontrouwe vechtjas meer is?
Het einde van de film en de genoemde „typisch plompe“ manier was heel precies door Schimanski overdacht. En de reactie van Marie-Claire laat heel precies zien hoe ze na alle strubbelingen in de loop der jaren tot elkaar zijn gekomen. Nu ze eenmaal op leeftijd zijn kunnen of willen ze niet meer uit elkaar – wat er ook gebeurt. Een ieder heeft op zijn of haar manier de ander begrepen.

“Interview mit Götz George“  (vertaling hierboven: Allard van Gent)

UPDATE: Geheel onverwacht stierf Götz George op zondag 19 juni 2016 aan de gevolgen van kanker.

Hieronder Tatort Duisburg Weihnachten in Holland, één van de legendarische scenes met Götz George (Schimanski) en Chiem van Houweninge (Hänschen)

In memoriam weekblad Der Spiegel n.a.v. het overlijden van Götz George:
Zum Tod von Götz George: Der Selbstbezwinger