Category Archives: Varia

Opmerkelijk

Posted on by één reactie

dezuchtnaarhetwestenSoms lees ik iets en denk „hoe is het mogelijk!“  En heel soms gaat het zo ver, dat ik denk „dat moet ik iemand vertellen“. Die iemand, dat is de lezer van dit stukje, die ik graag een passage voorlees uit één van de vele prachtige boeken van Cees Nooteboom, de in eerste plaats toch Nederlandse dichter, die deze zomer tachtig jaar wordt. De titel van het boek: “De zucht naar het westen”. Eerste druk: 1985 (!). En dan nu de passage. Cees Nooteboom is in New York en schrijft:

“ In de witte ochtendzon sta ik bij het nieuwe Trade Centre en word kleiner en kleiner, tot ik gekrompen ben tot wat iemand vanaf de hoogste verdieping van mij ziet: niets. Zilver schijnend staan ze daar aan de rivier, die twee torens, alles vermalend tot een ouderwetse wereld en toch op de een of andere manier fragiel, kwetsbaar, iets wat nooit kan blijven en op een dag met een zucht in elkaar zakt, verfrommeld als een sigarettenpapiertje. Ik ga er niet in, zoals je niet in een sieraad naar binnen wilt, maar blijf lopen tussen de versintelde, doorgerookte, geblakerde ‘oude’ gebouwen van die buurt, laat negentiende-eeuws en met een menselijke maat die afgeschaft wordt.”

Zal ik er nog bij vermelden dat ik 1985 vetgedrukt heb geschreven, omdat die datum 16 jaar vóór 11 september 2001 ligt? Ach, ik heb het al gedaan.

Kijk- en luistergeld nu verplicht voor iedereen

Posted on by 8 reacties

Vorig jaar wist ik ze nog van het lijf te houden door niet te reageren op hun brieven én door een verhuizing. Maar wat bleek; na mijn verhuizing lag er alweer een brief uit Keulen op de mat. Ja,uit Keulen komen ze. Wie? De GEZ (Die Gebühreneinzugszentrale) , de Duitse variant op het Nederlandse kijk- en luistergeld. Als je niet op hun brieven reageert, wordt de inhoud van hun brieven met de tijd dreigender. Nu is het alleen zo dat ik vanaf vandaag niet meer aan ze kan ontkomen. In Duitsland betaalt ieder huishouden (iedere woning) per 1 januari 2013 kijk- en luistergeld, of je nu wel of geen televisie hebt. Voorheen was je al verplicht om te betalen als je over een computer beschikte waarmee je televisie kon kijken of een radio-uitzending kon beluisteren. Ook als eigenaar van een autoradio was je verplicht  kijk- en luistergeld te betalen.

Nu gaan ze er bij het GEZ vanuit die dat iedereen wel een televisie, radio of computer in huis heeft. En dus moet iedereen betalen. De Bild Zeitung, de krant die ik niet per se opzoek om een citaat uit te halen, meldde het nieuws op haar manier: “Sogar Demenzkranke und fast Blinde sollen zahlen”. Daarentegen vervalt vanaf vandaag de zogenaamde “Praxisgebühr”. Dus ik kan volgende week gewoon naar de tandarts zonder eraan te denken of ik wel een tienje bij me heb. Bovendien maakt het niet meer uit in welke maand ik naar de tandarts ga. Voorheen bezocht ik de tandarts aan het begin van een kwartaal, om een eventuele vervolgafspraak nog in hetzelfde kwartaal te plannen. Immers, bezocht je op 28 maart de tandarts, dan betaalde je 10 euro om überhaupt te woord gestaan te worden. Maakte je een afspraak voor een week later, dat kostte je dat weer een tientje, omdat er een nieuw kwartaal was aangebroken. Die tijden zijn nu dus voorbij.

Tot slot kom ik nog even terug op de verplichte GEZ-bijdrage voor iedereen in Duitsland. De overheid zal ontkennen dat iedereen een GEZ-bijdrage moet betalen. Sterker nog, de overheid zal zeggen, de GEZ bestaat niet meer. De GEZ is opgeheven. Als je dat hoort, waan je je heel eventjes gelukkig. Heel eventjes maar, wan de overheid is nog niet uitgesproken. Je betaalt vanaf vandaag wel kijk-en luistergeld per woning, maar niet meer aan de GEZ. De website van de GEZ is daarom ook niet meer actief. Vandaag de dag betaal je per woning € 17,98 per maand kijk-en luistergeld aan de ARD ZDF Deutschlandradio – Beitragsservice. Nou, dat lucht op.

Mag ik even in uw doosje kijken?

Posted on by Plaats een reactie

‘Mag ik even in uw tas kijken?’ luidt de titel van een column van Renée Braams die ik vandaag op de website van de Volkskrant las. Een titel die uitnodigt, omdat iedereen direct weet wat de schrijfster bedoelt. Bij mij riep de titel herinneringen aan gisteren op, de dag dat ik, het ligt voor de hand, een supermarkt bezocht. Mijn volle boodschappentas met lege yoghurtpotten en bierflessen leegde ik bij de statiegeldautomaat en met een bescheiden assortiment boodschappen (1 pizza, 6 eieren, 2 volle yoghurtpotten en 6 volle bierflessen) in mijn mandje toog ik richting kassa. Ik ga niet beschrijven dat ik achteraf toch voor die andere kassa had moeten kiezen, omdat de lange rij daar veel sneller slonk dan verwacht. Ik zag hoe de man voor mij moeite had om de munten in zijn portemonnee van elkaar te onderscheiden. Hij reikte het open muntvakje naar voren, zodat de caissière het benodigde kleingeld eruit kon halen.

“Ik ben dus niet de enige die daar problemen mee heeft”, dacht ik, want ik zit in de fase dat ik mijn leesbril steeds vaker draag op momenten dat ik niet lees. Mijn oma gaf vroeger haar portemonnee altijd aan de caissière en vroeg of zij het geld eruit wilde halen. De man voor mij was niet mijn oma, maar iemand van mijn leeftijd. Hij had in ieder geval lef en schaamde zich niet voor zijn optreden. En nu to the point. De caissière kijkt omhoog, groet mij vriendelijk en start de lopende band om mijn boodschappen in haar richting te bewegen. Ze pakt het doosje met eieren, houdt het even vast en opent het doosje. Ik dacht direct aan een vriendin van vroeger, die in de supermarkt bij de aankoop van eieren altijd controleerde of de inhoud niet beschadigd was. Ik vond het lichtelijk overdreven en zei altijd, dat het kopen van eieren nu eenmaal met risico’s verbonden is. Als je pech hebt, dan kom je thuis en is er een ei kapot.

Zij vond mijn argument niet steekhoudend. Sterker nog, ze vond mijn argument belachelijk. De caissière sloot het doosje, schoof het voorzichtig verder en scande nu de flesjes bier. Ik keek de mensen in de rij aan. Hadden zij het ook gezien? Waarom keek zij in het doosje met eieren? Om te zien of alle eieren nog in orde waren? Dat was toch niet haar probleem. Ik bleef met deze vraag rondlopen totdat ik het stukje in de Volkskrant las over de caissière van de C1000. Dat zette me weer aan het denken. Zouden er mensen zijn die proberen om levensmiddelen in een doosje eieren de winkel uit te smokkelen? Ik dacht na wat ik allemaal mee had kunnen nemen in een doosje eieren; een paar teentjes knoflook, een bosje peterselie, misschien een pakje poedersoep maar dan houdt het wel op. Nu schoot daar opeens een geniaal idee door mijn hoofd, geen idee waar het vandaan kwam. Het was het idee om de eieren er in de supermarkt uit te halen en dan het doosje te vullen met andere waren. Of je gaat gewoon met een leeg eierdoosje de winkel in, de eieren liggen thuis al veilig in de koelkast, en vult het doosje met wat kaas, worst en wat er nog meer allemaal in past. Wat een geniaal idee! Natuurlijk moet ik voor de uitvoering ervan wel een andere supermarkt uitzoeken en hopen dat ik niet tegen een caissière aanloop die vraagt of ze even in mijn doosje mag kijken.

« Oudere berichten Recent Entries »