Category Archives: Varia

Het kan verkeren

Posted on by Plaats een reactie

Ze gilde, wierp van schrik haar koffiemok tegen het plafond en keek mij recht in mijn ogen. De bruine koffiedruppels dropen op haar natte haren. Ook ik schrok me rot en liet alles uit m’n handen vallen. Tegenover me stond een vrouw van een jaar of veertig in een witte ochtendjas. Ze schrok volgens mij als eerste. Ik wist even niet wat te doen. Het gegil was niet onopgemerkt gebleven. Ik hoorde deuren open gaan en zag mensen uit hun huizen komen. Vanaf een veilige afstand sloegen ze mij en de dame in de ochtendjas gade. Wat nu? Ineens speelde ik de hoofdrol in een soort straattheater. Ik, die net één week aan het werk was bij het bedrijf dat ooit de Post, Telefoon en Telegrafie in Nederland verzorgde. Vandaag de dag herken je deze firma aan hun slogan  “Sure we can”. Het moge duidelijk zijn dat ik als postbezorger voor een glazen huisdeur stond. Op het moment dat ik de post door de brievenbus wilde duwen trok de bewoonster van dit rijtjeshuis het gordijn open. Wat nu te doen? Ze begon ze een beetje proestend te lachen. Een aanstekelijke lach. Ook ik zag de absurde humor van deze situatie ineens in. De toegestroomde buurtbewoners keken nog tamelijk ernstig. Er werd druk getelefoneerd en gefotografeerd. Ik bukte om de post op te rapen. Op dat moment opende ze de voordeur en rook ik opeens een geur van verse koffie en frisse douchegel. Ik kwam weer overeind. Ze lag in een deuk. “Ik uh, uh…”, stamelde ik en kon niets anders meer dan lachen. De vrouw met de koffiebruine haren leunde nu met haar handen tegen mijn schouders en schaterde het uit. “Sure we can” riep ze en lachte nog harder. Achter mij hoorde ik de eerste mensen lachen en al snel was het publiek ook niet meer te houden. Sommige mensen begonnen te klappen. Bovenramen openden zich, kinderen renden opgewonden door de straat en uiteindelijk gaf ik de dame de post die voor haar bestemd was. Ik maakte een lichte buiging, genoot nog even van het applaus en vervolgde mijn looproute. Het kan verkeren.

(Deze tekst verscheen eerder in dagblad De Pers)

Sint

Posted on by één reactie

Henk: Wat een gek idee, ineens zit ik in de WW.

Ria: Wie schrijf je daar?

Henk: Hoe bedoel je, wie?

Ria: Nou, schrijf je een brief? Een sollicitatiebrief?

Henk: Nee.

Ria: Oh, sorry, ik wilde je niet storen. Maar normaal schrijf je nooit…

Henk: Normaal zie je me hier ook nooit zitten. Normaal zou ik aan het werk zijn, zoals alle andere mannen in de straat. Normaal zou ik ook een salaris krijgen zoals alle anderen. Normaal zou ik ook niet werkloos zijn. Normaal zou je ook niet van die idiote vragen stellen. Normaal zou ik godver…

Ria: Henk, wat is er toch met je aan de hand? Je bent zo agressief. Zo ken ik je helemaal niet.

Henk: Ik ben gewoon mezelf!

Ria: Nou Henk, ik vind je wel een beetje veranderd. Maar goed, Gonnie komt zo even langs, je weet wel, die vrouw aan de overkant met die blonde haren. Ze komt even een bakkie doen. Haar man zit trouwens niet in de WW.

Henk: Nou, dat is dan fijn voor die man van Gonnie.

Ria: Gonnie en ik kleppen altijd even met elkaar, zo rond 11.00 uur.

Henk: Tja, dat is dan erg lekker voor jou en Gonnie.

Ria: Wat schrijf je daar nou op? Is het belangrijk?

Henk: Het is een gedicht. Het is verdomme gewoon een gedicht!

Ria: Ja, dat het rijmt zie ik ook wel. Maar sinds wanneer schrijf jij een gedicht? Je deed toch altijd kruiswoordpuzzels? Henk, ik vind dat je wel vreemd doet de laatste tijd. Wordt het een liefdesgedicht? Oh, ik heb je gestoord. Nu is de verrassing weg. Sorry Henk, dat wilde ik niet.

Henk: Het gedicht is niet voor jou bedoeld, Ria.

Ria: Geen liefdesgedicht? Dichten doe je toch alleen voor je liefste?

Henk: Het is voor de Sint.

Ria: Een sinterklaasgedicht?

Henk: Ja, Ria. Het is gewoon een Sinterklaasgedicht.

Wat een gek idee, ineens zit ik in de WW.

en als u mij geen nieuwe baan belooft

schiet ik gewoon die mijter van uw hoofd.

Ria: Prachtig Henk. Prachtig!

(Deze tekst verscheen eerder in dagblad De Pers)

Opvangcentrum

Posted on by Plaats een reactie

Soms heb je een geluk bij een ongeluk. Mijn ongeluk was niet zo dramatisch. Ik wilde met de trein naar Berlijn, maar door een storing in de bovenleiding moest ik her en der overstappen. Het gevolg was dat ik in een verkeerde trein stapte en in de stad Schwerin belandde, ongeveer 200 kilometer ten noordwesten van de Duitse hoofdstad. Het geluk was dat ik iets te weten kwam over een onderwerp waar ik überhaupt geen weet van had. Ik dronk namelijk een “Tasse Kaffee” in de stationsrestauratie en las de regionale Schweriner Volkszeitung. Interessant, misschien stond er een leuke baan in, dacht ik, want Duitsland is zo’n gek land nog niet. Op pagina vijf viel mijn oog direct op het woord “niederländische”. Geen vacature, maar wel een heel opmerkelijk bericht. In Schwerin en omgeving zijn tal van kunstenaars en culturele groepen bezig met het creëren van een opvangcentrum voor Nederlandse collega’s die opvang behoeven. De mensen van de lokale kunst- en cultuursector waren zo geschrokken van de berichten in de media, dat ze in actie kwamen. “

Eine ungeheure Schandtat” noemde dirigent Bernard Haitink de bezuinigingen volgende deze krant. Er is dus nog hoop. In 2012 zijn er 100 leefplekken gereed  voor Nederlandse kunstenaars die niet meer in hun eigen land kunnen leven. “Kunst ontstaat uit het hart. Onze collega’s in Nederland moeten geholpen worden, want hier dreigt veel talent verloren te gaan, “aldus de initiatiefneemster van dit project. Volgens haar worden er plekken gecreëerd waar ze ongehinderd hun passie kunnen uitleven, zonder dat ze gestoord worden door de in het artikel genoemde Nederlandse stadscommando’s. De Nederlanders kunnen terecht in een enorme grote oude melkfabriek, die door de lokale bevolking woonklaar wordt gemaakt. Volgens het bericht zijn er al enkele culturele organisaties uit Nederland op bezoek geweest om de toekomstige situatie te bespreken. Een bijzonder project, waar ik geen weet van had gehad als de bovenleiding van de Deutsche Bahn gewoon in orde was. Een geluk bij een ongeluk, maar voor de Nederlandse kunst- en cultuurwereld blijft het een ongeluk, hoe je het ook wendt of keert.

« Oudere berichten Recent Entries »