Gratis corona-sneltests voor inwoners Berlijn

Vanaf morgen kunnen de Berlijners zich gratis op het coronavirus laten testen. Dat staat in een persbericht dat de Berlijnse senaat vandaag publiceerde.

In de stad staan 16 testcentra klaar om de sneltests uit te voeren. Ter bescherming van de eigen gezondheid heeft de Berlijnse senaat de inwoners van de Duitse hoofdstad opgeroepen zich eenmaal per week te laten testen. Hiervoor ontvangen ze een schriftelijke bewijs. De senaat wil vandaag ook nog bekend maken hoe de aanmeldingsprocedure precies in zijn werk gaat.

De testcentra zijn van 9-17 uur geopend en bevinden zich hier:

  • Tempelhof-Schöneberg: Mariendorfer Damm 64, 12109 Berlin
  • Marzahn-Hellersdorf: Janusz-Korczak Str. 17. 12627 Berlin
  • Charlottenburg: Zillestraße. 10, 10585 Berlin
  • Wilmersdorf: Kurt-Weiss-Sporthalle, Franzensbader Str. 16, 14193 Berlin
  • Treptow-Köpenick: Spreestraße. 6, 12439 Berlin
  • Lichtenberg: Rummelsburger Str. 13, 10315 Berlin
  • Lichtenberg: Max Taut OSZ, Fischerstraße 36, 10317 Berlin
  • Friedrichshain-Kreuzberg: Prinzenstr. 23, 10969 Berlin
  • Friedrichshain-Kreuzberg: Carl-von-Ossietzky-Schule, Blücherstraße 46-47, 10961 Berlin
  • Pankow: Hauptstr. 29a, 13158 Berlin
  • Neukölln: Bat-Yam-Platz 1, 12353 Berlin
  • Reinickendorf: Antonienstr. 51, 13403 Berlin
  • Spandau: Schönwalder Allee 26 13587 Berlin (Hintereingang Haus 2)
  • Steglitz-Zehlendorf: Kirchstr. 1-3, 14163 Berlin
  • Wedding: Müllerstraße 146, 13353 Berlin
  • Moabit: Poststadion Mitte, Lehrter Str. 59, 10557 Berlin

De paraplu

HBBBovenin het trappenhuis trok ik de voordeur achter me dicht, liep over acht trappen van de vierde verdieping naar de begane grond, trok de deur naar de binnenplaats open en liep over de binnenplaats naar de laatste grote deur die toegang bood tot de wijde wereld. Een dagelijks ritueel. Op weg naar het U-Bahn station Gneisenaustraße voelde ik de eerste regendruppels en dacht aan de paraplu die alleen in de woning was achtergebleven. Ik had hem speciaal op tafel gelegd, zodat ik ‘m niet zou vergeten. De volgende keer laat ik hem gewoon op zijn vaste plek aan de kapstok hangen. Ik liep terug naar de grote deur om de wijde wereld even te verlaten en mijn paraplu op te halen. Was ik doorgelopen, dan was ik gegarandeerd op tijd voor de U-Bahn van 09:18 uur. Ik was ingestapt en om 09:20 uur op Mehringdamm uitgestapt. Vervolgens was ik op hetzelfde perron overgestapt op de U-6 die om 09:22 uur richting Friedrichstraße vertrok. Daar was ik dan om 09:29 uur uitgestapt en had ik me vast en zeker geërgerd aan die plakkerige enveloppe die aan mijn schoenzool kleefde. Altijd had ik wel iets onder mijn schoenen op dat vaak vuile station. Met die plakkerige envelop was ik verder gelopen richting de S-Bahn die me om 09:36 uur naar Berlin Hauptbahnhof had gebracht. In het grote Centraal Station van Berlijn was ik met de roltrappen naar Hauptbahnhof Tief afgedaald, op weg naar de ICE naar München. Ik zou me als altijd veel te vroeg op perron 2 bevinden en op een bord bekijken bij welk deel van het perron het treinstel met de door mij gereserveerde stoel zou stoppen. Vervolgens zou ik op een bankje plaatsnemen en wachten op de trein. En ik zou eindelijk de enveloppe nader bekijken en zien dat er geld in zat, heel veel geld. 10.000 euro. Een enveloppe met alleen bankbiljetten en geen enkele aanwijzing voor wie of van wie het geld was. Het was ongeveer 10.000 euro, ik wilde niet openlijk op het perron zoveel geld tellen. Dus stopte ik de enveloppe met ongeveer 10.000 euro in mijn rode reclametasje van de Berliner Sparkasse. Ik ga altijd erg vroeg van huis, zodat ik eventueel nog kan terugkeren als ik iets ben vergeten. In dit geval was dat dus mijn paraplu. Het kostte me slechts vier minuten extra en dus stapte ik dit keer iets later, om 09:22 om precies te zijn, in de U-Bahn en was om 09:24 uur op station Mehringdamm. Vervolgens stapte ik op hetzelfde perron over op de U-6 die om 09:27 uur richting Friedrichstraße vertrok. Daar stapte ik om 09:34 uur uit en ergerde me aan de vuile reclamefolder van de Deutsche Bahn die aan mijn voetzool kleefde. Altijd had ik wel iets onder mijn schoenen op dit vaak vuile station. Met die plakkerige folder liep ik verder richting de S-Bahn die me om 09:39 uur naar Berlin Hauptbahnhof bracht. In het grote Centraal Station van Berlijn daalde ik met de roltrappen naar Hauptbahnhof Tief, op weg naar de ICE naar München. Ik bevond me als altijd veel te vroeg op perron 2 en bekeek op een bord bij welk deel van het perron het treinstel met de door mij gereserveerde stoel zou stoppen. Vervolgens nam ik plaats op een bankje en wachtte op de trein. En ik kon me eindelijk van de Deutsche Bahn folder ontdoen en smeet hem in een prullenbak. Daarna nam ik de krant uit mijn rode reclametasje van de Berliner Sparkasse. Ik ga altijd erg vroeg van huis, zodat ik eventueel nog kan terugkeren als ik iets ben vergeten. In dit geval was dat dus mijn paraplu.

In beeld

De column is nu tien jaar oud. Tijd om hem nog eens te lezen.

credit-payment-3-1514035-639x852De een overkomt het vaker dan de ander. Bij mij gebeurt het vrij regelmatig, dat ik wantrouwend om me heen kijk of er ergens een verborgen camera hangt die mijn manier van handelen aan het Nederlandse volk wil toevertrouwen. Een camera die mij al in beeld heeft als ik de Blokker binnenloop, op zoek naar een beschuitbus. Niet zomaar een beschuitbus, nee, eentje met een lift, waarmee je de beschuiten omhoog trekt. Ik haal deksels van beschuitbussen en check ze op de aan- of afwezigheid  van een beschuitlift. Dat is voor de op de bank onderuit gezakte televisiekijker natuurlijk niet echt interessant. Ik kies uiteindelijk voor de zilverkleurige Brabantia. Nu zet waarschijnlijk de voice over in: ‘Kijkers, opgelet. Onze hoofdpersoon gaat nu op weg naar de kassa. Hij staat achter die oudere man die zijn laatste munten bij elkaar schraapt om zijn schaaltje ter bewaring van kunstgebitten te betalen. Nu is onze hoofdpersoon aan de beurt.’ Ik zet de beschuitbus op de toonbank. Op dat moment tikt er iemand tegen mijn voet. Even ben ik verward, omdat ik het tikken niet kan thuisbrengen. In een winkel stoot iemand je aan of iemand dringt voor, maar nog nooit heeft iemand mij op mijn voeten getikt. Ik kijk opzij en zie aan de stok dat het een jonge dame met een blindenstok is. ‘Lukt het?’, vraag  ik behulpzaam. ‘Ja, ik moet bij de kassa zijn’,  zegt ze.
‘Dan staat u precies goed’, zeg ik.
‘10,95’, zegt de caissière.
‘Kan ik pinnen?’
‘Ga uw gang.’
En op dat moment waan ik me in een film met verborgen camera. Het pinapparaat staat rechts van me. Met mijn rechterhand wil ik de pincode intypen. De blinde dame staat pal tegenover het pinapparaat, haar ‘blik’ van achter de donkere bril gefocust op het cijferpaneel. Ik kijk om me heen. Moet ik mijn pinhandeling afschermen,  omdat er een blinde vrouw meekijkt? Dat vraag ik me af.
‘Kijk, onze hoofdpersoon weet niet wat hij moet doen. Hahahahahaha, hij schermt toch alles af, want de blinde vrouw zou zijn pincode wel eens kunnen zien. Oh, oh, oh, hahahahaha, mensen, dit is leuk!!!’

« Oudere berichten Recent Entries »