Author Archives: AvG

Overnachten in een supermarkt

Jörg Germandi (l) en Thorsten Fuchs (r)

Jörg Germandi (l) en Thorsten Fuchs (r)

Naast de hoofdingang staat een grote winkelwagen. De receptie oogt als de klantenservicebalie in een supermarkt. In de lounge staan winkelwagentjes die tot stoelen zijn omgebouwd. Ik ben te gast in het enige supermarkthotel ter wereld dat ruim een jaar geleden in het aan de Rijn gelegen stadje Neuwied zijn deuren opende.  

Van de nood een deugd maken. Zo is volgens initiatiefnemer Thorsten Fuchs, hoofd van de naastgelegen levensmiddelenvakschool, het viersterren foodhotel ontstaan. Aan tafel in de bistro van het hotel legt hij uit hoe het zo is gekomen. ‘Als levensmiddelenvakschool bieden wij diverse opleidingen en cursussen aan voor personeel in de supermarktbranche. Van kortlopende cursussen tot seminars van enkele dagen. Doordat we in heel Duitsland de enige organisatie zijn die dit specifieke programma aanbiedt, komen de deelnemers uit het hele land. Voorheen hadden we een kleine mensa en een soort studentenflat. Onze deelnemers aan de seminars konden we echter geen goede hotelkamer aanbieden. Zo ontstond het idee  op dit terrein ook een hotel neer te zetten.’

Supermarktelementen
‘Een themahotel is niets nieuws. Er zijn al muziekhotels, junglehotels, autohotels, etc. Maar een supermarkthotel, dat bestond nog niet’, vervolgt Thorsten Fuchs zijn verhaal. ‘Sinds 2006 hebben we ideeën uitgewisseld en plannen gemaakt. Uiteindelijk konden we in september 2010 het hotel openen. Het foodhotel is een congreshotel waar ook gasten welkom zijn die niet aan een congres deelnemen’. Fuchs benadrukt dat de primaire functie van een hotel overeind moet blijven, namelijk het welbevinden van de gast. ‘Overnachten in een winkelwagentje leek ons geen goed idee’.

Hij en zijn collega’s probeerden zo veel mogelijk supermarktelementen te integreren. De kasten in de hotelkamers zijn bijvoorbeeld gebouwd uit hetzelfde materiaal als de schappen in de supermarkt, de lampen in het restaurant vind je ook terug in de bistro-afdelingen van de gemiddelde supermarkt en de restaurantvloer is dezelfde vloer die bij veel supermarkten in de wijnafdeling op de grond ligt. Op de tafeltjes staan decoratieve winkelwagentjes met bloemen. De menukaart bevat prijzen die herinneren aan de prijzen van levensmiddelen; € 1,89 voor een kop koffie en de biefstuk kost hier € 15,99.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAChips en chocolade kamers
De 48 unieke themakamers trekken veel aandacht. Ze zijn op bijzondere wijze door verschillende bedrijven ingericht. Onder de deelnemers bevinden zich o.a. de Duitse zoutjesreus Chio, Coca cola, Ferrero, vleeswarenbedrijf Bedford en koekjesgigant De Beukelaer. De supermarktketens Rewe en Edeka hebben meerdere kamers tot hun beschikking. Deze bedrijven investeerden tussen de 10.000 en 15.000 euro in de inrichting en vormgeving. Na ruim een jaar ervaring blijken de kamers van De Beukelaar, Bedford en Chio chips het meest gevraagd.

Dat komt volgens hotelmanager Jörg Germandi  o.a. door de grote hoeveelheid  media-aandacht die met name de Chio kamer ten deel viel. Deze fabrikant paste de inrichting van zijn kamer geheel aan de clublounge sferen van zijn reclamespots op televisie aan. Het is een soort party-kamer geworden. Drukt de gast op een grote, rode buzzer, dan schalt er discomuziek uit de luidsprekers, knipperen er gekleurde lampen en draait de zilveren discobol aan het plafond in de rondte. Een leuke kamer voor een jong stel dat een gezellige avond wil hebben. Heel anders ingericht is de kamer van De Beukelaar met nekkussens in de vorm van bekende verpakkingen met biscuits en een laagje crème ertussen, in Duitsland beter bekend onder de naam Prinzen Rolle.

Hoewel het allemaal reclamekamers zijn, vliegt de reclame je niet om de oren. Op creatieve wijze en met gevoel voor stijl wordt de reclame decent aan de man gebracht. De kamers hebben allemaal dezelfde basisinrichting. ‘Dat is belangrijk, omdat op die manier het hotelpersoneel ook praktisch kan werken. Als iedere kamer echt absoluut anders was ingericht, dan kostte het schoonmaken van de ene kamer een half uur en van de andere kamer een uur. Voor de rest is er voldoende ruimte voor een creatieve decoratie en kan elk bedrijf bijvoorbeeld het hoge hoofdeinde van het bed van een mooie, grote afbeelding voorzien’, legt Jörg Germandi uit.

Kratten als zitjes

Kratten als zitjes

Levensmiddelenmarkt Duitsland
De levensmiddelenmarkt in Duitsland geldt als een harde markt waar je als nieuwkomer vrijwel geen voet aan de grond krijgt. Het Amerikaanse Wal Mart lukte het niet en ook Delhaize pakte na 6 jaar zijn biezen. Dit jaar waagt Ahold de stap met enkele AH to go filialen in het grensgebied.

Christian Böttcher,  woordvoerder van de Duitse federatie voor de levensmiddelhandel BVL (Bundesverband des Deutschen Lebensmittelhandels e.V.) legt uit waarom de Duitse markt een zwaar bevochten markt is: ‘Er zijn in Duitsland al relatief veel levensmiddelketens. Je hebt de grote vijf: Edeka, Rewe, Metro, Schwarz-Gruppe (Lidl en Kaufland) en de Aldi-Gruppe. Daarnaast heb je nog de Tengelmann-Gruppe en een lange rij met regionale aanbieders. Het tweede punt is dat de Duitsers zeer prijsgevoelig zijn als het om levensmiddelen gaat. Je kunt je afvragen, wat was er eerder, de kip of het ei? De prijsgevoeligheid of de prijsgevoeligheid door de prijzenoorlog? Vermoedelijk beide. Ik kan alleen niet zeggen welke invloeden groter waren. Wat Ahold betreft, ik ken de strategie van Ahold niet en weet niet hoe ver ze geografisch gezien Duitsland in willen gaan. In het grensgebied zijn de AH winkels natuurlijk wel bekend. We moeten eerst maar afwachten hoe de Nederlanders met de Duitse gewoontes omgaan.’

In Duitsland nam de laatste jaren de concurrentiestrijd tussen de discounters en de traditionele supermarkten behoorlijk toe. ‘De huidige trend bij de supermarkten is het eersteklas willen presenteren van de artikelen. Er wordt geëxperimenteerd met de winkelinrichting op het gebied van licht- en kleurconcepten’, aldus Böttcher. Net als in Nederland speelt het online gebeuren in het buurland een steeds grotere rol. Böttcher denkt dat het Drive Inn model, waarbij de klant ’s ochtends online zijn artikelen bestelt en op weg van zijn werk naar huis ergens op een Drive-Inn locatie de ingepakte boodschappentas ophaalt, sterk zal groeien. In gebieden waar het economisch slecht gaat zouden de kleine kruideniers van vroeger een overlevingskans kunnen hebben, tenminste, als de dorpsbevolking ook meewerkt. Supermarktketen Tegut springt hier met het concept “das Lädchen für Alles” nu al op in. In Duitsland spelen volgens de BVL de rijdende supermarkten bij de verzorging van levensmiddelen in provinciale gebieden een steeds grotere rol.

Circa 800 m2 grote modelsupermarkt

Circa 800 m2 grote modelsupermarkt

Opleiding Duitse levensmiddelenmarkt
De levensmiddelenvakschool (Bundesfachschule des Lebensmittelhandels) in Neuwied is een opleidingscentrum dat ruim 75 jaar geleden door de bedrijven in levensmiddelenbranche en hun koepelorganisatie Bundesverband des Deutschen Lebensmittelhandels in het leven is geroepen. ‘We zijn een particuliere school en ontvangen nauwelijks overheidsgeld of subsidies. De handelsondernemingen zijn onze klanten. Zij betalen de kosten van de seminars zodat hun deelnemers hier naartoe kunnen komen. Wij moeten dus ons geld zelf verdienen’, legt schoolhoofd Thorsten Fuchs uit.  De vakschool in Neuwied biedt diverse seminars aan zoals een wijnseminar, een seminar over groente&fruit, over diepvriesproducten en over de omgang met kwetsbare levensmiddelen. Daarnaast is dit de enige plek in Duitsland waar de door de Duitse overheid erkende voltijdsopleiding (11 maanden) tot Handelsbetriebswirt wordt aangeboden. Een andere studie, die ook als schriftelijke studie en daarmee naast het beroep wordt aangeboden, is de studie tot geprüften Handelsfachwirt (IHK).

Net zo uniek als het hotel is de circa 800 m2 grote modelsupermarkt van de levensmiddelenvakschool.  Deze supermarkt is compleet nagebouwd en wordt door de studenten en leerlingen gebruikt om praktijkervaring op te doen. Hier ligt het complete assortiment levensmiddelen uitgestald. Ook de koel- en diepvriesafdeling en de versafdeling met groente en fruit uit plastic, ontbreken niet. Deze supermarkt wordt ook gebruikt als tentoonstellingsruimte of als locatie voor het zomerfeest. Ook worden hier regelmatig de filmopnames voor de Haribo t.v.-spotjes met de in Duitsland bekende televisiepresentator Thomas Gottschalk opgenomen. Het opleidingscentrum in Neuwied en het foodhotel vallen nu samen onder de noemer food akademie Neuwied.

Dit artikel verscheen in 2012 in het vakblad Supermarkt.
Website food hotel: www.food-hotel.de

Berlijn: op zoek naar flessenverzamelaars

Het interview met Jonas Kakoschke over pfandgeben.de

Het interview met Jonas Kakoschke over pfandgeben.de

‘U haalde net flessen uit de vuilnisbak. Wilt u hier over praten?’ Nee, verkeerde openingszin, dacht ik afgelopen dinsdag aan het begin van de middag. De studente van de School voor Journalistiek in Utrecht en ik achtervolgden de man die we zojuist van grote afstand hadden betrapt op het in een vuilnisbak zoeken naar flessen met statiegeld. Ik voelde me een soort CIA-agent. We zochten al zeker een half uur naar een flessenophaler, omdat de studente het fenomeen ‘statiegeldflessen verzamelen in Berlijn’ als onderwerp had gekozen voor haar mini-radioreportage van vier minuten. Ik was hierbij betrokken, omdat ik via internet en een email spontaan mijn hulp had aangeboden bij het zoeken naar een flessenophaler én bij het vertalen in het geval ze hem of haar wilde interviewen.

Eerder op de dag waren we op bezoek bij Jonas Kakoschke. Hij is de man die in 2011 de website ‘pfandgeben.de‘ in het leven riep. Dat non-proft project loopt nog steeds goed. Heb je na een feestje je woning vol met lege flessen en je kunt het statiegeld wel missen, dan kijk je gewoon eventjes op die website welke flessenophaler er bij jou in de buurt actief is. Vervolgens bel je hem of haar op en je flessen worden opgehaald. Je hoeft niet naar de winkel en de flessenophaler is blij met de flessen. Bovendien heeft de flessenverstrekker ook nog eens iemand ondersteund die iedere eurocent kan gebruiken. Kortom, een bekende win-win situatie. Over dat project, dat in 2011 een ware mediahype beleefde, spraken de studente en Jonas, terwijl ik zo nu en dan wat woorden van het Duits naar het Nederlands vertaalde en andersom.

‘Het is in Duitsland soms gewoon pure noodzaak om flessen op te halen, want je moet toch ergens van rondkomen.’ Met woorden van gelijke strekking sprak ik de man op Hauptbahnhof aan en klopte hem voorzichtig op zijn schouder. Ik schatte hem midden 60. Hij droeg een verwilderde korte baard, op zijn neus stond een bril met kapotte pootjes en een lichte, penetrante geur van ongewassen lichaamsdelen duidde erop dat hij wellicht de nachten op straat doorbracht. Hij keek mij aan en knikte toen ik snel uitlegde dat een studente uit Nederland hem graag een paar vragen wilde stellen i.v.m. haar studieopdracht. ‘Daarom wordt het ook niet uitgezonden’, voegde ik er nog aan toe.

De man sprak over de bagagekarretjes op vliegveld Tegel. Vroeger waren die karretjes met één of twee euro of Duitse mark een bron van inkomsten voor de mensen die nu naar statiegeldflessen zoeken. ‘Trittin was toen minister. Die karretjes met geld werden afgeschaft en direct daarna werd het statiegeld op blikjes ingevoerd’, vertelde deze man op het Berlijnse Hauptbahhof. Hij vertelde ook dat hij gisteren maar twee euro had verdiend en dat het slechte tijden waren, dat de concurrentie met mensen uit Polen, Roemenië en voormalige Oostblok landen groot was. ‘Die sturen hun kinderen gewoon op pad’, zei hij met een duidelijke verontwaardiging in zijn stem. De man praatte en zowel de studente als ik waren blij dat we eindelijk iemand hadden gevonden die flessen zocht én praatte. Blij maar ook aangedaan. Immers, de man is door wat voor omstandigheden dan ook in een dergelijke situatie beland. Tussen de rollende Samsonites, de geur van koffie en curryworst, tussen de schelle omroepberichten en een Whatsappende menigte schuifelt hij telkens van vuilnisbak naar vuilnisbak en als hij buigend zijn gezicht boven het afval houdt, hoopt hij vurig op een achteloos weggegooid flesje of blikje en de paar eurocent die hij daarmee verdient.

Eerste prijsuitreiking International Light Art Award

Foto's: © Zentrum für Internationale Lichtkunst Unna

Foto’s:
© Zentrum für Internationale Lichtkunst Unna

Feestrede: Prof. Dr. Peter Sloterdijk, presentatie: Katty Salié, ZDF-presentatrice

Prof. Dr. Peter Sloterdijk leidt met zijn feestrede Licht-Beweise – Philosophische Notizen zum Lob der Sichtbarkeit het thema van de avond in. Naast de bekendmaking van de ILAA-prijswinnaars en de voorstelling van de werken, volgt een inleiding in het internationale jaar van het licht door prof. Dr. Edward Georg Krubasik.

Op 22 januari wordt in Berlijn voor het eerst en in het openbaar de International Light Art Award (ILAA) uitgereikt, een lichtkunstprijs die veelbelovende kunstenaars en kunstenaressen, waarvan de werken richtinggevend zijn voor de verdere ontwikkeling van de lichtkunst, eert. Een zevenkoppige vakjury koos de drie finalisten, te weten het Keulse kunstenaarsduo artin Hesselmeier & Andreas Muxel (DE/A), de Chileense kunstenaar hedendaagse kunst Iván Navarro (USA) en de beeldhouwer Dirk Vollenbroich (DE) . Deze winnaars zullen van 25 januari tot 28 juni 2015 in het lichtkunstcentrum Unna hun bekroonde werken tentoonstellen.

JAN VAN MUNSTER: Ich [im Dialog] (2005) Sammlung des Zentrums für Internationale Lichtkunst Unna © www.frankvinken.com

JAN VAN MUNSTER: Ich [im Dialog] (2005)
Sammlung des Zentrums für Internationale Lichtkunst Unna
© http://www.frankvinken.com

De prijsuitreiking van de ILAA 2015 vindt plaats tijdens een feestelijke plechtigheid plaats in het ‘Haus der Berliner Festspiele’ en wordt begeleid door een discussie-evenement in coöperatie met het Monopol-Magazin. In de context van het door De UNESCO riep dit jaar uit tot ‘Internationaal jaar van het licht’ en in die context zal alles op die avond in het teken staan van licht en lichtkunst. Prof. Dr. Peter Sloterdijk houdt de feestrede. Het Centrum voor internationale lichtkunst ‘Unna’ en de RWE – stichting voor energie en maatschappij (bedrijfsstichting van energiebedrijf RWE, die onafhankelijk werkt) willen met de prijs tot een actieve dialoog over de toekomst van lichtkunst aanzetten.

De artistieke vormgeving van het lichtprogramma komt van Tobias Daemgen (RaumZeitPiraten), Jan Ehlen, Moritz Ellerich en wordt door Prof. Mischa Kuball van de Hogeschool voor de Kunst in Keulen ondersteund.

DE ILAA
De winnaar van de ILAA ontvangt een prijzengeld van 10.000 euro. Daarnaast worden de kunstenaars die als eerste, tweede en derde eindigden financieel ondersteund bij het realiseren van hun concepten, om deze in een vijf maanden durende tentoonstelling in het Centrum voor internationale lichtkunst Unna van januari tot en met juni 2015 te kunnen presenteren.

„The Future of Light Art“
25.01. – 28.06.2015
Zentrum für Internationale Lichtkunst Unna

Traffic (Rendering) © Ivan Navarro

Traffic
(Rendering)
© Ivan Navarro

Das Zentrum für Internationale Lichtkunst Unna
Het Centrum voor internationale lichtkunst Unna (Das Zentrum für Internationale Lichtkunst Unna) – het wereldwijd enige museum dat is gespecialiseerd in de presentatie van lichtkunst – werd in 2011 opgericht. Het verenigt in de 10 meter onder de aarde gelegen koel- en opslagruimtes van de voormalige Lindenbrouwerij de belangrijkste internationale werken van de lichtkunst. Alle lichtkunstinstallaties werden speciaal voor de ruimtes ter plekke gemaakt, waaronder werken van James Turrell, Christian Boltanski, Ólafur Elíasson, Rebecca Horn, Li Hui, Joseph Kosuth, Brigitte Kowanz, Mischa Kuball, Christina Kubisch, Mario Merz, François Morellet, Stefan Reusse, Keith Sonnier en de Nederlandse kunstenaar Jan van Munster.

Light Art Award 2015

www.lichtkunst-unna.de

« Oudere berichten Recent Entries »