Blog Allard van Gent

Na een week afwezigheid loop ik weer het Indiase restaurant bij mij aan de overkant binnen, met als lekker vooruitzicht een middagmenu. De serveerster lacht vriendelijk en wil bewijzen dat ze mij nog goed kent. In gebrekkig Duits vraagt ze of ik weer chika en iets wat ik niet versta wil hebben. Ik knik uit beleefdheid ja.
„Perfect“, zeg ik er nog bij, terwijl ik geen idee wat ik nu bestel. Immers, bij mijn laatste twee of drie bezoeken was zij er niet en nam de kok mijn bestelling op. Ik verheug me op een Mango Lassi, want volgens mij zei ze zoiets. Nee, niet goed verstaan, ze zet een glas Yogi thee op tafel. Dat heb ik  in een ver verleden eens bij haar besteld. Ik protesteer niet, daarvoor is het te laat. Ik weet dat ik in ieder geval een kop kerriesoep krijg, want die zit standaard in het menu. Na de soep komt een groot bord met rijst, groenten, stukjes kip en kerriesaus op tafel. Dat is een lekkere verrassing.

Ik ben de enige gast. De kok komt uit de keuken en neemt plaats aan een tafeltje, niet al te ver bij mij vandaan. Hij puft en puft. Daarna neemt een jonge jongen aan het tafeltje van de kok plaats. Hij zit tegenover hem. Het is één van de koeriers van het restaurant, dat ook alle maaltijden en drankjes bij de gasten in Kreuzberg en omgeving naar huis brengt. De jongen kijkt bezorgd, de kok wanhopig. Hij zucht weer, slaat met zijn arm tegen een onzichtbare vlieg en straalt een enorme onrust uit. Iets is er aan de hand, dat is duidelijk. Ik vermoed dat het enorm druk is in de keuken en dat hij het echt helemaal heeft gehad. Opeens staat de kok op en loopt snel naar buiten en dan weer naar binnen. De serveerster praat met de jonge jongen. Ik versta niet alles. De serveerster lijkt me wel iemand die de situatie kan redden, hoewel het mij nog een raadsel is wat er te redden valt. Ze noemt de naam van het nabij gelegen U-Bahnstation en spreekt over een ziekenhuis. De jongen springt op. Net niet rennend maar wel pijlsnel loopt hij met de zwaar ademende kok naar een kleine auto, ze springen erin en scheuren met piepende banden weg. Ik ben weer alleen met de Indiase serveerster.

„Problemen met adem“, zegt ze. Ze beweegt haar handen voor haar borst op en neer om duidelijk te maken wat ze bedoelt.
„Niet goed. Nu naar het ziekenhuis,“ vervolgt ze.
„Dat is gevaarlijk“, zeg ik. „Ziekenhuis is goed“. Raar, als iemand met mij gebrekkig Duits spreekt, dan pas ik me direct aan en spreek ook gebrekkig Duits terug.

Vijf minuten later opnieuw actie. Voor de deur parkeert een busje van de Berlijnse brandweer. Het blauwe licht op het dak van de wagen straalt alle kanten op, ook in de richting van het restaurant. Ik voel me opeens figurant in een Tatort-aflevering. De bijrijder stapt als eerste uit de bus. Hij rekt zich uit, opent een zijklep van de bus en haalt er een rugzak uit met het opschrift „Eerste Hulp“. De bestuurder is inmiddels ook uitgestapt. In zijn linkerhand bungelt een zuurstofflesje, in zijn rechterhand klemt een schrijfbord met daarop een stapel formulieren. Ik heb geen idee waarom ze zo enorm traag te werk gaan. Ik neem aan dat ze een melding hebben gekregen over iemand in ademnood. Ze draaien nog net geen shaggie voordat ze op hun dode gemak de zaak binnen slenteren, alsof ze hier de meterstand op moeten nemen.

De serveerster legt uit dat de patiënt niet zo lang kon wachten en dat hij al naar het ziekenhuis is. Jut en Jul van de Berlijnse brandweer knikken en verlaten de zaak net zo traag als ze gekomen zijn. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Zo heb ik ook nog nooit gezien dat deze jongens hun 112-wagens gewoon op de officiële website van de stad én de brandweer als gebruikte wagen te koop aanbieden, met de mededeling dat je de sirene en het knipperlicht er niet bij krijgt. UPDATE: Het is inmiddels ruim twee jaar later en iemand heeft dit bericht vandaag (22-12-2015) gelezen. Daarbij heeft hij of zij vastgesteld dat de link naar de site met gebruikte wagens niet meer bestaat. Ik heb nog even gezocht, maar de verkoop van de wagens bleek een tijdelijke actie. Dat las ik in de Bildzeitung, de link naar dat bericht doet het nog wel.

De moraal van dit verhaal: voel je je onwel in Berlijn, zoek zelf het dichtstbijzijnde ziekenhuis en bel alleen 112 als het niet écht spoedeisend is.