Blog Allard van Gent

Vandaag veroorzaakte een grote storing bij de ING bank in Nederland grote problemen. Deze storing toont aan hoe kwetsbaar we vandaag de dag zijn. Als ik bij een geldautomaat sta en de automaat geeft mij 40 euro in plaats van 50 euro, wat doe ik dan? Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Als het bankfiliaal open zou zijn, dan zou ik meteen naar een medewerker of medewerkster lopen en mijn verhaal vertellen
„Mevrouw, ik wilde net 50 euro uit de automaat halen, maar de automaat gaf maar 40 euro. Kijk.“
Ik zou de twee briefjes van 20 euro omhoog houden. Wat zou de medewerkster doen?
“Dat hebben we nog nooit meegemaakt, mijnheer. Heeft u wel het juiste bedrag in getypt?”
“Ja mevrouw, dat heb ik. Ik heb 50 euro aangegeven en ik heb ook meteen mijn saldo gecheckt. Ik zag dat ik zojuist 50 euro heb opgenomen. Maar dat klopt dus niet. Ik mis 10 euro.
“Ja. Dat is merkwaardig mijnheer, dat kan eigenlijk niet. De automaat maakt geen fouten. Iets dergelijks is ook nog nooit voorgekomen. Ik vrees dat ik u dan ook niet verder kan helpen.”
Wat nu? Ik kan mijn stem verheffen en eisen dat ik de directeur wil spreken. Doe ik dat niet, dan lijkt het erop dat ik genoegen neem met 10 euro verlies en dat ik gewoon probeerde om 10 euro extra van de bank los te krijgen. Ik zou als een leugenaar overkomen.
“De chef!! Ik wil nu de chef spreken, eerder ga ik hier niet weg!!”
De medewerkster loopt naar achteren en komt even later terug met de filiaalleider. De jongeman schudt mij de hand en vraagt wat het probleem is. Ik doe nog een keer mijn verhaal. Hij vertelt dat hij even naar de automaat gaat kijken om te zien of er misschien ergens 10 euro is blijven hangen. In werkelijkheid loopt hij naar de koffiekamer en stuurt een sms naar zijn minnares. Hij schrijft dat hij een leuk verhaal heeft voor vanavond.
“Niks mijnheer, de automaat is clean. U moet zich toch echt vergist hebben.”
“Maar er zijn toch videocamera’s, het moet toch te zien zijn?!”
“U zien we wel mijnheer, maar we zien niet hoeveel geld u uit de automaat haalt,” lacht hij.
“En nu?”
“Tja, wij kunnen niets meer voor u doen.”
En dan verschijnt er naast mij een vaste klant van de bank met een soortgelijk verhaal. Hij wilde 100 euro pinnen en kreeg maar 60 euro. En kijk, daar staat een woedende mevrouw die vertelt dat het geldbakje leeg was, terwijl de beloofde 200 euro wel van haar rekening is afgeschreven. Het wordt steeds drukker in de bank. De filiaalleider is inmiddels weer naar achteren gelopen, maar nu niet naar de koffiekamer. Hij wandelt via een zij-ingang het bankgebouw uit.
“Hé, kijk, hij gaat er vandoor”, roep ik en wijs naar buiten.
“Er achteraan” roept een oudere vrouw met een paraplu en wijst in de richting van de filiaalleider, die nu druk aan het sms’en is.
“We grijpen ‘m, kom op.”
En zo rent een bont gezelschap klanten achter de filiaalleider aan, die steeds sneller begint te lopen en opeens begint te rennen. Wij rennen er achteraan en schreeuwen dat het recht zal zegevieren. De actie leidt ertoe dat een week later wereldwijd alle bankautomaten worden gedemonteerd en dat geld alleen nog maar verkrijgbaar is bij een bank. De werkloosheid neemt drastisch af, want de banken hebben acuut meer personeel nodig. Ook het slopen van de geldautomaten levert wereldwijd enorm veel werkgelegenheid op. Iedereen is druk in de weer en ondertussen blijkt dat de financiële crisis als sneeuw voor de zon is verdwenen.