Category Archives: Varia

Integratiecola uit Hamburg

Posted on by Plaats een reactie
Foto Ali Cola

Foto Ali Cola

Integratie. Als ik het woord alleen al lees, zie ik verhitte discussies, voor – en tegenstanders en reageerders die elkaar op websites voor van alles en nog wat uitmaken, kortom, een boel ellende. Zondag las ik in de Frankfurter Allgemeine Sonntagzeitung (FAZ) echter een stuk over integratie dat mij wel smaakte en dat wellicht ook bij Nederlanders en Nederlanders met Turkse achtergrond in de smaak valt: Ali-Cola!

De naam „Ali-Cola“verraadt al dat het hier om de integratie van Turken in Duitsland gaat. De 39-jarige Aydin Umutlu is de uitvinder van het nieuwe drankje, dat minder zoet smaakt dan de traditionele cola. “Weinig suiker, weinig koolzuur, meer integratie”, vertelt de horeca-ondernemer, die 6 maanden oud was toen hij vanuit Turkije naar Hamburg verhuisde en in de Duitse Hanzestad opgroeide. Dit drankje is zijn bijdrage tot integratie, zijn poging om de Duitsers en de Turken beter met elkaar te laten samenleven. Natuurlijk wil hij er ook geld mee verdienen en hoopt hij dat de cola net zo populair wordt als de Duitse “Fritz-Kola”  en dat de naam Ali net zo vanzelfsprekend wordt als de typisch Duitse naam Fritz.

Op zijn website www.alicola.de kun je zien hoe hij het integratie-aspect benadert: met plezier en gevoel voor humor. In een klein bioscoopfilmpje danst een man met een naakt bovenlichaam en een zwart SM-masker op zijn hoofd in een betegelde kelderruimte. Je weet niet of de man een Duitser of een Turk is. Dat is ook niet belangrijk, omdat de man gewoon  voor een leuke sfeer zorgt. Tijdens de dans verschijnen op stroboscopische wijze de volgende woorden in beeld: Hans, Döner, Ordnung, Temperament, Currywurst, Sylt, Antalya, Ali,Cola.

Het idee van de cola kwam na een minder vrolijke gebeurtenis tot stand. Thilo Sarrazin, het voormalige bestuurslid van de centrale bank van Duitsland (Deutsche Bundesbank) beweerde in zijn boek “Deutschland schafft sich ab” (Duitsland heft zichzelf op) dat de moslim-immigranten niet in Duitsland zouden willen integreren. Daarnaast speculeerde hij dat bij het “falen” van Duitse Turken in de scholen erfelijke factoren een rol zouden kunnen spelen. Aydin Umutlu voelde zich aangesproken. “Ik was woedend”. Hij ziet het anders. Van de meer dan drie miljoen in Duitsland wonende Turken, waarvan veel met een Duits paspoort, “zijn ook niet meer asociale mensen dan die paar Duitsers die met hun flessen bier voor de Aldi en het station rondhangen. Geïntegreerde Turken vallen gewoon niet op, “zorgen niet voor hoge kijkcijfers”.

Aydin Umutlu wenst een ontspannen omgang tussen Duitsers en de Duitsers met Turkse achtergrond en minder nekslagen van Duitsers. Laatst kreeg hij er eentje van een Duitse oma bij hem in de buurt. Onder het genot van “Kaffee und Kuchen” was hij ruim drie uur bij haar op bezoek om haar gouden bruiloft te vieren. Ze praatten honderd uit. Na afloop zei ze: “Een echt “Hamburger Jung” (zoiets als een echte Amsterdammer, Rotterdammer of Hagenees) bent u echter nog niet. Het duurt nog een paar generaties voordat mensen zoals u dat kunnen zeggen, jongeman.”

Aydin Umutlu ziet dat anders. In zekere zin is hij net zo’n “Hamburger Jung” als de Hamburgse jongens die “Fritz-Kola” op de markt brachten. Aydin zocht op internet naar de mogelijkheden om zijn cola te maken en kocht bij een apotheek alle ingrediënten. Na twee weken was het recept klaar. Voor het etiket  retoucheerde hij de afbeelding van een croupier, totdat deze eruit zag als een typische “scène-Turk”: kale kop in plaats van haar, snor in het gezicht getekend, cool en vriendelijk. Een type zoals Aydin Umutlu, aldus de FAZ. De cola wordt door een bedrijf in Nürnberg afgevuld en is te koop bij diverse kiosken, dönerzaken en restaurants in Hamburg. Er zijn al aanvragen uit Magdeburg, Stuttgart, Mannheim en München.

(Deze tekst verscheen ook op joop.nl)

De uitvinder in beeld:

De reclamespot:

Vertalers werkten in zwaar bewaakte bunker

Posted on by één reactie

translatOp 14 mei verschijnt het nieuwe boek van de bestseller-auteur Dan Brown, die aan het begin van deze eeuw veel succes oogstte met zijn esoterische roman “De Da Vinci Code”. Zijn nieuwe boek heet „Inferno“. Ik las in de online uitgave van het Oostenrijkse dagblad Die Presse een artikel over de vertalers van dit boek, die zes weken lang onder zware bewaking in een ondergrondse bunker in Italië, inclusief bewapende bewakers, hun werk moesten doen. De vertalers uit Spanje, Frankrijk, Duitsland,  Brazilië en Italië werden iedere ochtend vanuit hun hotels naar het gebouw van uitgeverij Mondadori in Milaan gebracht, aldus het Italiaanse magazine “Tv Sorrisi e Canzoni”.

De vertalers moesten al hun persoonlijke communicatiemiddelen afgeven. De computer waarop ze werkten zat vastgeschroefd en internettoegang was alleen onder speciale bewaking mogelijk. De manuscripten verdwenen iedere avond onder bewapende escorte in een kluis,  waar ze ’s morgens weer werden uitgehaald. De enige ruimtes die de vertalers buiten de bunker mochten betreden waren de cafetaria en de mensa. Ze mochten hier echter niet met de medewerkers van de uitgeverij spreken over de reden van hun aanwezigheid in het gebouw.

De schrijver Dan Brown citeert op zijn website een Finse televisiezender, die over een tweede, ongeveer dezelfde geheime en beveiligde “vertalingskerker” in Londen bericht. Het is onnodig te vermelden dat alle vertalers contractueel een uiterst strenge geheimhoudingsplicht hadden. Eén geheim is volgens de website van Brown al bekend geworden. Het betreft echter alleen de publicatiedatum 14 mei 2013. In Amerika wordt de datum als 5-14-13 geschreven, van achteren naar voren gelezen levert dat 3,1415 op, het bekende getal „pi“. Dat onthulde Suzanne Herz, vicepresidente van uitgeverij Doubleday, in de Wall Street Journaal.

Artikel in dagblad Die Presse

De kop is eraf

Posted on by één reactie

wiegDe jonge vader buigt zich over de wieg. Het jongetje van 2 maanden zal over 20 jaar denken, mijn vader was 30 toen ik op de wereld kwam. Zal het jongetje zich ook nog herinneren dat ik over zijn wiegje hing, denkt de jonge vader.
„Schat, waar ben je. Is alles oké met Willem?“
„ Ja schat, ik ben boven. Willem slaapt.“
De jonge vader kijkt naar de kleine Willem.
“Je hebt dezelfde naam als onze koning, Willem. Wist je dat? Moeder vond Willem eerst niets, ze dacht meteen aan Willem van Hanegem en vreesde dat jij met kromme beentjes ter wereld zou komen. Wist je dat, Willem?
“Philip, riep je mij?”
“Nee, ik praatte met Willem.”
“Niet te lang praten, Philip. Willem heeft ook een beetje slaap nodig.”
“Trut hola, ik ben jouw kind niet. Krijg nou wat.”
“Philip, zei je iets?”
“Nee schat, ik praat nog 5 minuten met Willem en dan gaat hij slapen.”
“Zie je, je leert het wel Philip!”
“Willem, nu moet ik gaan fluisteren, anders bemoeit die mevrouw zich er steeds mee. Wist je dat jij uit die mevrouw bent gekomen? Natuurlijk wel door mijn toedoen. Dat is trouwens je moeder, die mevrouw die steeds naar boven roept. Zij denkt dat ze kinderen kan opvoeden. Hé Willem, je lacht. Intelligent menneke. Ja, je moeder heeft al een heel plan voor je opgesteld. Ze bepaalt wat je eet en drinkt, wanneer je eet en drinkt, wanneer je moet slapen, wat voor kleren je moet aantrekken. Ja, Willem, je hoeft helemaal niets te doen, net als papa. Mama zorgt zowel voor jou als voor papa, omdat mama denkt dat ze de wijsheid in pacht heeft. Maar wij weten wel beter, hè Willem!”
“Philip, praat je nu nog met Willem? Je moet straks een boterham eten en ik heb het overhemd gestreken dat je vandaag aantrekt.”
“Hoor je Willem, dat bedoel ik nou. Eigenlijk is papa knettergek dat hij dit zich laat welgevallen, maar weet je Willem, ik blijf hier voor jou. Oh, wat is dat nu Willem?”
“Philip, wat heb je gedaan. Waarom krijst Willem?!”
“Schat, ik …
“Aan de kant, jongen. Ik zei toch dat je naar beneden moest komen. Willem, wat is er? Heeft papa te lang met je gepraat? Ja, dat had ik papa ook gezegd. Daar kun jij niks aan doen, hoor Willem. Je vader moet nog een boel leren.”
“Willem, je moeder is knettergek. Wist je dat?”
“Hé Philip, hou je daar nu meteen mee op?”
“Ja, Willem, je moeder weet namelijk helemaal niks. Eerlijk gezegd ben je beter af zonder haar, Willem. Je moet je eigen leven ontdekken en niet luisteren naar je moeder, anders word je net zo gek als ik, Willem. Hé, schat, niet duwen. Ik praat met mijn zoon.”
“Niet hier. Naar beneden en snel!”
“Hoor je dat Willem, ze praat met mij alsof ik een hond ben. Willem, dat staat jou ook te wachten jongen.”
“Nu weg!”
“Willem, dit is het eerste familiedrama in je leven. Eens kijken, je bent twee maanden oud. Nou, dat is niet gek. De kop is eraf!”

« Oudere berichten Recent Entries »