Blog Allard van Gent

AdSense en AdWords zijn bekende  advertentieprogramma’s van Google. Uit zeer onofficiële bronnen hoorde ik dat de internetgigant bezig is met de ontwikkeling van het advertentieprogramma Brainads. Hierbij wordt gebruik gemaakt van de kwantummechanica, die er – kort door de bocht gezegd – van uitgaat dat alles wat wordt waargenomen afhankelijk is van de waarnemer. De eerste testen met BrainAds schijnen voorspoedig te verlopen. In de praktijk betekent het dat Google de nu al bestaande Google advertenties aanpast aan jouw gedachten. Nu is het nog zo dat de advertenties worden aangepast aan de content op de website.

Als ik via Google op “hondenvoer’ zoek, dan verschijnen er aan de rechterkant van mijn beeldscherm  advertenties over hondenvoeding. Bij BrainAds speelt de betekenis van het zoekwoord geen rol van betekenis meer. Hoe werkt het? Je geeft een zoekterm op. Rechts verschijnen weer de bekende GoogleAds. Maar boven in beeld zie je nu een horizontale balk met  kleine advertenties die te maken hebben met je gedachten. Dus als ik tijdens het zoeken denk aan de winterbanden die ik morgen wil aanschaffen, dan verschijnen er bovenin advertenties die met winterbanden te maken hebben, ook al zoek ik naar kruidenthee of kamerplanten.  Ik vroeg mijn onofficiële bron wat er gebeurt als je niet denkt. Wel, ze hebben bij de testen aan sommige mensen gevraagd om niet te denken. Het probleem was alleen dat die mensen daar dan weer over nadachten.

Het is in de proefversie wel zo, dat een graadmeter aangeeft hoeveel procent van de gedachten daadwerkelijk zijn opgepikt door Google.  Bij BrainAds blijft de adverteerder gewoon betalen voor zijn advertenties. Hij hoeft alleen maar aan te geven of hij j wel of niet in het Brain Ads programma opgenomen wil worden. Niemand weet nog hoe Google die gedachten kan ‘vangen’. Dat heeft alles te maken met de mogelijkheden binnen de kwantummechanica. Eén tak van industrie staat trouwens al te trappelen van ongeduld om mee te doen, omdat onderzoek heeft uitgewezen dat mensen bijna dagelijks aan hun producten denken.  Het is nog niet bekend om welke tak van industrie het hier gaat. Dat is nog iets om over na te denken.

Vandaag staat er boerenkool met worst op het menu. Dat betekent dat tien minuten voor opening van het personeelsrestaurant de eerste bezoekers al een plaatsje voor het rolluik bemachtigen. Om 12:00 uur precies stroomt het verplegend en administratief personeel van het ziekenhuis naar binnen. Voor de dames van het restaurant is dit lopende band werk. Eén vrouw kwakt de boerenkool op het bord, de andere  vrouw knalt er een worst naast en een derde dame vraagt met de lepel in haar hand of je er jus bij blieft.

Het is iedere winter hetzelfde ritueel. Heb je alles goed en wel op je plateau, dan is het afrekenen en smullen geblazen. Dat dacht Erik van de ICT-afdeling ook. Voor hem was het alleen iets minder smullen dan hij had verwacht.

“Daar kan nog wel een schepje bij”,  zei hij tegen Sylvia, die hem net een portie boerenkool had gegeven.
“Niet zeuren, jongen”, zei ze met een onvervalst Amsterdams accent.
“Ik wil nog een beetje!”
“Nou, je hebt het gehoord. Doorlopen, jongen”, bemoeide nu iemand uit de rij zich er mee. Het was een chirurg die honger had.
“Ik krijg je nog wel, trut”, riep Erik. Zoiets moesten ze hem niet flikken. “Niet bij Erik de Viking”, dacht hij en in gedachten bekeek hij zijn stoere avatar. Erik de Viking was een held op alle gamesites, wereldwijd! Erik de Viking uit the Netherlands, daar spot je niet mee!

13:00 uur. In het personeelsrestaurant rolt onverwacht het rolluik naar beneden.
“Hé, het is nog geen 14:00 uur. Wat is dit?”,  roept Sylvia.
“De kassa doet het niet meer”,  roept collega Els.
Piepers gaan af, mobieltjes trillen in broeken en op tafels. Overal treden computerstoringen op, niks doet het meer. Al snel heeft iedereen het er over; het ziekenhuis ligt onder vuur van een groep hackers. Op de computerafdeling rennen managers in en uit.
“Waar is Erik!”, roept de afdelingsmanager.
“Na het eten moest hij nog even weg. Hij zou over een uurtje weer terug zijn.”

Om 14:00 uur keert de rust in het ziekenhuis weer terug, nadat op de computerafdeling de volgende melding binnenkwam: “Don’t mess with the boerenkool, if you know what I mean, Sylvia!”,  ondertekend door “The Anonymous Eaters”.

Opgejaagd door een ministersauto die per se 130 km/uur wilde rijden, was ik op weg naar het volgende stadje. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik hoe de minister in koeienletters  130 op een stuk papier schreef, het blad omhoog hield en er driftig op wees. Ik liet me niet intimideren en reed met 120 km/uur de snelweg af, op weg naar het dichtstbijzijnde postagentschap. Er lag immers een treinreis naar Amsterdam in het verschiet en ik wilde ik mijn OV chipkaart alvast opladen.

“Is het een persoonsgebonden of een anonieme kaart, mijnheer?”, vroeg de baliemedewerker.
“Anoniem, vorige maand in Amsterdam uit pure nood uit een automaat getrokken. In de hoofdstad bleek het tijdperk van de strippenkaarten al lang voorbij”,  antwoordde ik.
“Bij de Primera kunt de persoonsgebonden kaart opladen, een anonieme kunt u niet opladen. Die kunt u gewoon weggooien als er geen saldo meer opstaat.”
“Maar die kaart kostte vijf euro, zonder saldo. En die moet ik dan gewoon weggooien?”
De baliemedewerker fronste zijn wenkbrauwen. Hij twijfelde.
“Zo’n kaart ken ik niet.” Dat was zijn antwoord. “Ik  ken alleen de persoonsgebonden kaart en de kaart die niets kost en je na gebruik weggooit. Bovendien doen wij ook niet aan bussen en zo. “
Ik knikte. Mijn hoop was op de Primera gevestigd. En wat een geluk. In deze boekenzaak kon ik in een automaat zonder problemen mijn anonieme ov –chipkaart opladen.
“Doe meteen maar een treinkaartje naar Amsterdam”,  zei ik opgewekt.
“We verkopen geen treinkaartjes. Dan moet u bij het postagentschap zijn. We doen ook niet aan treinen en zo.”

En daar stond ik weer, nu enigszins verward, in het postagentschap. Al mijn hoop was nu op deze baliemedewerker gevestigd. Zou hij treinkaartjes verkopen of niet, dacht ik en zag in mijn gedachten de stations met loketten waar treinreizigers ooit kun kaartjes kochten. Dat je op 40-jarige leeftijd al zo denkt, dat geeft te denken.

“Treinkaartje?”, vroeg ik voorzichtig.
De baliemedewerker  glunderde.
“Geen probleem.”
Ik sprong een gat in de lucht, omhelsde de oudere dame die achter me stond en stak juichend mijn armen omhoog. Ik had alles, een opgeladen ov chipkaart én een treinkaartje.  Pluk de dag!!