Author Archives: AvG

Groeten uit gewoonte

Posted on by Plaats een reactie

to-say-goodbye-1466698-640x480Na een verblijf van een maand in een Beiers dorpje met nog geen 4.000 inwoners viel het me na terugkomst in Berlijn direct op. Ook in het Beierse dorpje viel het me al meteen de eerste dag op. Als gastinwoner, ik zou bij een kennis een maand de planten verzorgen en de post uit de brievenbus halen, wandelde ik richting de supermarkt. Op straat werd ik al meteen gegroet. Ik stak mijn hand op en herhaalde wat ik hoorde: ‘Grüß Gott’.

Bijna aan het einde van de straat zag ik een ouder heerschap. De man liep in mijn richting. Het zag ernaar uit dat we elkaar rakelings zouden passeren. Ik kon naar rechts kijken en doen alsof ik daar iets heel bijzonders zag. Ik kon ook snel mijn smartphone tevoorschijn halen en doen alsof ik telefoneerde.

De man kwam dichterbij en ik kon niet meer terug. Keek hij al in mijn richting? Dacht hij ‘hé, wie is dat dan, die heb ik hier nog niet eerder gezien?’ Nog een paar meter en dan zouden we heel even naast elkaar lopen. Ik kon geen zijstraat meer inslaan, hij ook niet. Ik keek recht voor me uit en in een fractie van een seconde keek ik de man aan. Hij keek ook even op.
‘Servus’, klonk het. Als een papegaai herhaalde ik wat ik hoorde.
‘Servus’.

Dat was in korte tijd de tweede groet. Ik woon al enkele jaren in Berlijn, maar ik kan me niet herinneren ooit een onbekende persoon gegroet te hebben. Je groet je vrienden als je op bezoek bent geweest en huiswaarts keert of je groet de caissière in de supermarkt waar je regelmatig boodschappen doet. Maar gewoon op straat, iemand groeten die langsloopt? In de supermarkt van het Beierse dorp groette men elkaar niet, althans, alleen als men elkaar al kende. Maar op de weg terug naar de tijdelijke woning lag er alweer een groet in het verschiet. Het was een ‘servus-groet’.

De  weken daarna ging er geen dag zonder groeten voorbij. Op een gegeven moment nam ik zelf het initiatief en riep luid ‘servus’ als ik iemand tegenkwam. Ik begon er plezier in te krijgen. Gisteren liep ik hier in Berlijn door het trappenhuis en groette de benedenbuurvrouw. Het was een groet uit gewoonte.

Eenmaal op straat kwam er een man op me af. Er liepen hier duidelijk meer mensen op de stoep dan in het Beierse dorpje. Het zag ernaar uit dat de man en ik elkaar rakelings zouden passeren. Ik kon naar rechts kijken en doen alsof ik daar iets heel bijzonders zag. Een andere mogelijkheid was snel mijn smartphone tevoorschijn halen en doen alsof ik telefoneerde. De man kwam dichterbij en ik kon niet meer terug. Keek hij al in mijn richting? Dacht hij ‘hé, wie is dat dan, die heb ik hier nog niet eerder gezien.’ Nog een paar meter. Ik kon geen zijstraat meer inslaan, hij ook niet. Ik keek recht voor me uit en in een fractie van een seconde keek ik de man aan. Hij keek ook even op. Hij groette niet, uit gewoonte. Ook ik groette niet, uit gewoonte.

Duitse consumenten goed gehumeurd

Posted on by Plaats een reactie

shopping-mall-1170654-639x954De Duitse consumenten zien de toekomst optimistisch tegemoet. De terroristische aanslagen in Parijs hebben het goede humeur niet verstoord. Dat blijkt uit het nieuwe onderzoek naar de tendenzen van Duitse consumenten, uitgevoerd door de Gesellschafft für Konsumforschung (GfK) in Nürnberg, het grootste Duitse marktonderzoeksinstituut en één van de vier grootse marktonderzoekorganisaties wereldwijd.

Volgens het onderzoek hebben de terroristische aanslagen in Parijs en de terreurdreiging in Duitsland bij de consumenten geen indruk achtergelaten. Specialisten op het gebied van economie gaan ervan uit dat het bruto binnenlands product in 2016 met 1,6 procent net zo sterk zal stijgen als in dit jaar. De angst om de baan te verliezen is net zo gering, wat volgens de onderzoekers van de GfK invloed heeft op de inkomensverwachting. De laatste keer dat de Duitser zo optimistisch waren was in augustus.

Het onderzoeksresultaat krijgt een extra positieve impuls door de goede inkomensontwikkeling bij de Duitse werknemers. De stijging van de door de cao vastgelegde lonen ligt nominaal bij ongeveer drie procent. Daar komt nog bij dat de energieprijzen merkbaar gedaald zijn. Dat zorgt voor een buitengewoon geringe inflatie en daarmee ook voor een reële stijging van inkomens.

De onderzoekers zien echter ook risico’s. Die kunnen door de moeilijke internationale situatie ontstaan. De crisishaarden in het Midden-Oosten, de daaruit voortvloeiende vluchtelingencrisis alsook een stijgende terreurdreiging kunnen de consumenten aan het twijfelen brengen en daarmee ook voor een domper op het goede humeur bij de consumenten zorgen, aldus het eindresultaat van het onderzoek.

Bron
Bayerische Nachrichten (BR): Gute Laune bei deutschen Verbrauchern

Paar uit Karlsruhe verwisselt asielcentrum met restaurant

Posted on by Plaats een reactie

pancakes-1323524-639x889Een ouder paar uit Karlsruhe verwisselde een restaurant met een opvangcentrum voor asielzoekers. ‘We wisten niet wat voor mensen dat waren. Maar ze hadden honger’, zegt asielzoeker Kawa Suliman in het Duitse dagblad  Fränkische Tag.

Het verhaal van Gabriele Stärz stond vandaag in de krant, omdat mevrouw Stärz onlangs via de telefoon vertelde over haar unieke avontuur in Franken. Zij en haar partner Hans Eppinger komen graag naar dit gebied in het noorden van de deelstaat Beieren om te kanoën.

De laatste kanotocht was behoorlijk pittig. De 72-jarige man peddelde er flink op los, de vrouw had een doek om haar hoofd gebonden om de haren te beschermen. Het paar was al een behoorlijk lange tijd op de Main, een zijrivier van de Rijn, in de weer. Gabriele had een enorme honger. In het dorpje Unterleiterbach legde het paar aan. Ze liepen een tijdje totdat ze het bord Brauerei – Gasthof Hennemann zagen. Ze waren verbaasd dat de ingang was dichtgemetseld. ‘Maar er keek een man uit het raam en die maakte met een handbeweging duidelijk dat de ingang zich aan de achterkant bevond. Dus zijn we over de binnenplaats gelopen en naar binnen gegaan.’

In dit huis woont al ruim een jaar de 30-jarige Kawa Suliman. Hij stamt uit Qamishli, een stad in het noorden van Syrië waar de Koerden tegen de IS vechten. De jonge advocaat is in 2014 naar Duitsland gevlucht. Hij was een van de eerste vluchtelingen in Unterleiterbach ten tijde dat het voormalige restaurant in een opvangcentrum voor asielzoekers veranderde.

Op het moment dat Hans en Gabriele met hoofddoek het huis betraden, haalden de andere asielzoekers Kawa Suliman erbij, omdat hij het beste de Duitse taal beheerst. ‘We wisten niet wat voor mensen dat waren’, zegt Kawa Suliman. ‘Niemand kende ze, maar ik verstond ze goed. Ze hadden honger.’ Bovendien zagen ze er moe en uitgeput uit. Kawa Suliman heette ze welkom.

‘We waren totaal afgemat’, herinnerde Gabriele Stärz zich nog aan die middag. Het was Gabriele  opgevallen dat de tafels en de stoelen in het restaurant niet bij elkaar pasten. ‘Ik dacht, die zijn net begonnen. Daar moet je begrip voor hebben als het niet zo chique is.’ Ze lacht.  ‘De jongeman die vroeg wat wij wensten was zo aardig – zulke vriendelijke, jonge horecaondernemers moet je toch ondersteunen!’

Toen haar man een opmerking wilde plaatsen over de koude keuken gaf zij hem een tikje tegen zijn voet. Per slot van rekening was het al laat in de middag en dus bestelden ze wat de jongeman aanbood. Eieren, toast, zelfgemaakte jam, zelfgemaakt Syrisch rond brood, tomaten, sauzen op yoghurtbasis.

Bassam Elshia, Mohammad Ali en Ahmed Abdallal bekeken vanaf een tafel in de recreatieruimte ernaast hoe hun vriend Kawa Suliman met het eigenaardige paar sprak. Suliman haalde zijn vrienden naar de keuken en legde uit dat de gasten iets te eten nodig hadden. Mohammed Ali haalde de appeljam die hij twee dagen eerder had gekookt, de anderen hadden eieren, tomaten, kaas en yoghurt. Kawa Suliman maakte een schotel met van alles e nog wat en serveerde het geheel met het Syrische brood.

‘Het smaakte geweldig’, zegt Gabriele Stärz. Ze bestelde een groene thee, haar partner Hans dronk melk. Het paar uit Karlsruhe was onder de indruk van het Syrische restaurant in Franken. ‘We kwamen er pas achter dat we in een opvangcentrum voor asielzoekers zaten toen we naar de rekening vroegen.’ Op het moment dat Hans vroeg waarom ze niet hoefden te betalen, werd het misverstand opgehelderd. ‘Ik begon meteen te huilen’, zegt Gabriele Stärz.

De vrouw uit Karlsruhe is nog steeds emotioneel en ontroerd als ze over het voorval spreekt. ‘Dat was een prachtige belevenis. Ik zou meteen weer kunnen huilen’, zegt ze aan de telefoon. Het is een paar maanden geleden dat ze in Unterleiterbach was. Nu wilde ze weten hoe het met Kawa Suliman en zijn vrienden ging. In het leven van de asielzoekers is er sinds die tijd niets veranderd. Ze wonen in het voormalige restaurant, hopen op een cursus Duits, op het recht op asiel, op werk en een nieuw leven in veiligheid. Gabriele Stärz onderstreept hoe belangrijk het is dat vluchtelingen in Duitsland worden geholpen. De 68-jarige vrouw werkt in Karlsruhe één keer per week als vrijwilligster in een opvangcentrum voor asielzoekers.

Bron:
Paar verwechselt Asylheim mit Gasthof und wird freundlich bewirtet

Gastfreundlichkeit ganz groß geschrieben

« Oudere berichten Recent Entries »