Blog Allard van Gent

Het is zaterdagavond laat. In Nederland zoeken alle columnisten van radio- en televisieprogramma’s, week- en dagbladen vliegensvlug hun pen of toetsenbord. Allen hebben ze televisie gekeken en allen hebben gezien dat het tijd is voor een sportieve revolutie.  Zondag is het vast en zeker het gesprek van de dag. Dit keer zijn ook alle schrijvers van ingezonden brieven en schrijvers van lezerscolumns in rep en roer. Ook zij geloofden zaterdagavond laat hun ogen niet. Zelfs de columnisten die normaal niet perse over sport schrijven, vonden het een indrukwekkende vertoning.

Hoewel indrukkend niet het juiste woord is. Nog in de ban van de emotie zie ik het meer als het aanschuiven aan een tafel met daarop een pot slappe thee en een aangekoekt schaaltje met Mariakaakjes, terwijl je een luxe koffietafel in het vooruitzicht werd gesteld. Wie de eerste schaatswedstrijd van de Olympische Spelen heeft gezien, wist na de eerste zin van dit stukje natuurlijk al lang waar ik het over heb. Na de 14 wedstrijden 5.000 meter schaatsen volgde een blokje reclame en vervolgens kwam het podium in beeld, met daarnaast de drie winnaars. De Rus Ivan Skobrev stapte op het blok met nummer drie. Hij won brons en juichte.

De winnaar van de bronzen medaille kreeg een bosje bloemen. Daarna trad de Zuid-Koreaan Shi Lang op het podium. Hij won verrassend zilver. Ook hij kreeg een bosje bloemen. Tenslotte verscheen Sven Kramer op het podium, de winnaar van de gouden medaille. Hij ontving eveneens een bosje bloemen. De medailles volgen een dag later. Dat is in 2002 zo besloten met de invoering van de Medal Plaza. Maar dit protocol wzal eer worden afgeschaft. Ruim een miljoen bezwaarschriften uit Nederland liggen hier dan aan ten grondslag, bijeengebracht door alle Nederlanders die zaterdagavond Sven Kramer met een lullig bosje bloemen op het podium zagen staan tijdens de bloemetjesceremonie. Een beeld dat meer leek op de prijsuitreiking van het Europees songfestival dan op de medailleverdeling van de Olympische Spelen. Dit hebben die sporters niet verdiend en wij als kijkers al helemaal niet. “Sha-la-lie” dacht ik ongewild op de zaterdagvond dat Sven Kramer goud won en een bloemetje kreeg.

Wie kent niet die momenten van lyriek, als de warme zonnestralen je omarmen en het zuchtje wind je in de juiste stemming brengt? Het zijn de warme dagen dat je op straat, op het strand, langs het meer, in de tuinen, op zee en in de parken de mensen hoort luisteren, in gedachten, naar Lou Reed, naar “Just a perfect day”. De zomer is losgebarsten, de komkommertijd valt dit jaar vroeger dan weleer,vooral  hier. De zon brandt alle zorgen weg en schijnt met haar vrolijke stralen dwars door de ellende die achter ons ligt en doet haar verschroeien. Voorwaarts gaan we, via gezellige terrassen, vrolijke boottochtjes en verfrissende zwembaden. Voorwaarts fietsen en wandelen we door het prachtige Berlijn met zijn mooie meren, prachtige parken en mooie mensen. Als de zon schijnt, schijnt alles lichter, leuker en lolliger te zijn. Heren met sandalen en witte sokken zitten op een bankje en drinken koffie uit een thermoskan, net als vorig jaar en alle andere jaren. Op de parkeerplaats bij zee zoekt opa wanhopig een beschutte boom om zijn blaas te legen, oma houdt met de armen in haar zij de wacht. Kinderen jammeren om nog een ijsje, jongens fluiten naar  mooie meiden, een stoere jongen in een zwarte cabriolet schroeft het volume van zijn stereo-installatie nog eens flink op. De lucht ruikt naar zomer, naar zonnebrand, zweet en zware shag, naar barbecue en witte wijn, naar zwoele nachten bij fakkelfeesten en fucking goede festivals. Als het weer zo blijft, dan komt alles weer goed. Dan smelt de zon ons weer samen en kan ons niets gebeuren. Dan kunnen we de wereld weer aan, komkommertijd of niet. Laat de zon elke dag schijnen, hier, boven ons leuke landje. Laat ons dagelijks genieten van die momenten van lyriek, als de warme zonnestralen je omarmen en het zuchtje wind je precies in de juiste stemming brengt.  Sla vandaag de krant niet open, lees alleen de zon, lees alles was niet gedrukt staat en word gelukkig!

AdSense en AdWords zijn bekende  advertentieprogramma’s van Google. Uit zeer onofficiële bronnen hoorde ik dat de internetgigant bezig is met de ontwikkeling van het advertentieprogramma Brainads. Hierbij wordt gebruik gemaakt van de kwantummechanica, die er – kort door de bocht gezegd – van uitgaat dat alles wat wordt waargenomen afhankelijk is van de waarnemer. De eerste testen met BrainAds schijnen voorspoedig te verlopen. In de praktijk betekent het dat Google de nu al bestaande Google advertenties aanpast aan jouw gedachten. Nu is het nog zo dat de advertenties worden aangepast aan de content op de website.

Als ik via Google op “hondenvoer’ zoek, dan verschijnen er aan de rechterkant van mijn beeldscherm  advertenties over hondenvoeding. Bij BrainAds speelt de betekenis van het zoekwoord geen rol van betekenis meer. Hoe werkt het? Je geeft een zoekterm op. Rechts verschijnen weer de bekende GoogleAds. Maar boven in beeld zie je nu een horizontale balk met  kleine advertenties die te maken hebben met je gedachten. Dus als ik tijdens het zoeken denk aan de winterbanden die ik morgen wil aanschaffen, dan verschijnen er bovenin advertenties die met winterbanden te maken hebben, ook al zoek ik naar kruidenthee of kamerplanten.  Ik vroeg mijn onofficiële bron wat er gebeurt als je niet denkt. Wel, ze hebben bij de testen aan sommige mensen gevraagd om niet te denken. Het probleem was alleen dat die mensen daar dan weer over nadachten.

Het is in de proefversie wel zo, dat een graadmeter aangeeft hoeveel procent van de gedachten daadwerkelijk zijn opgepikt door Google.  Bij BrainAds blijft de adverteerder gewoon betalen voor zijn advertenties. Hij hoeft alleen maar aan te geven of hij j wel of niet in het Brain Ads programma opgenomen wil worden. Niemand weet nog hoe Google die gedachten kan ‘vangen’. Dat heeft alles te maken met de mogelijkheden binnen de kwantummechanica. Eén tak van industrie staat trouwens al te trappelen van ongeduld om mee te doen, omdat onderzoek heeft uitgewezen dat mensen bijna dagelijks aan hun producten denken.  Het is nog niet bekend om welke tak van industrie het hier gaat. Dat is nog iets om over na te denken.