Author Archives: AvG

Unieke foto-expositie van New Yorkse straatfotograaf Joel Meyerowitz

Posted on by Plaats een reactie
Joel Meyerowitz © IKS-Medienarchiv

Joel Meyerowitz © IKS-Medienarchiv

Joel Meyerowitz (1938, New York) is een straatfotograaf die naast William Eggleston en Stephen Shore tot de belangrijkste vertegenwoordigers van de Amerikaanse New Colour Photography uit de jaren ’60 en ’70 behoort. Nog tot 11 januari 2015 toont het NRW-Forum in Düsseldorf de expositie “Joel Meyerowitz – Retrospektive”.

In de jaren ’60 fotografeerde Meyerowitz straatscènes in Amerikaanse metropolen. De met een 35mm camera geschoten vluchtige momenten maakten van hem de voorloper van de street photography. Zijn eenjarige reis naar Europa in 1966/67 geldt als een eerste keerpunt in zijn fotografie en stelt hem in staat zijn kleurenfotografie kritisch in ogenschouw te nemen.

Al in 1968 toont het Museum of Modern arts zijn eerste solo-expositie met de titel From a moving car. Zijn eerste boek Cape Light (1978) geldt vandaag de dag als een mijlpaal van de fotografie. Hierin onderzoekt Meyerowitz de achromatische variaties van het licht op Cape Cod, het schiereiland aan de kust van Massachusetts. Naast zijn pocketcamera, die hij altijd bij zich heeft, werkt Meyerowitz sinds eind jaren ’70 ook met de ‘8 x 10 plate camera’, die hem in staat stelt op een voor hem nieuwe en zeer precieze wijze de verhouding tussen object, licht en tijd vast te leggen.

Paris, France, 1967 © Joel Meyerowitz

Paris, France, 1967 © Joel Meyerowitz

De expositie in het NRW-Forum laat voor de eerst keer in Duitsland het gehele fotografische spectrum van zijn 50 jaar fotografie zien. Naast de oudere zwart-wit- en kleurenfoto’s uit de jaren ’60 worden er ook werken getoond uit zijn bekende projecten zoals Cape Light, Portraits, Between the Dog and the Wolf en Ground Zero.

Hiermee krijgt de bezoeker zowel een fotografische als een culturele beeldvergelijking tussen Europa en de VS onder ogen. Bovendien is de eerste documentaire over het leven en werk van de fotograaf, die gedurende een tijdsperiode van drie jaar in Frankrijk, Italië en Amerika ontstond, hier te zien en beleeft daarmee de wereldpremière.

De tentoonstelling wordt gecurateerd en georganiseerd door Ralph Goertz, leider van het IKS (Institut für Kunstdokumentation und Szenografie), in nauwe samenwerking met de kunstenaar zelf.

Joel Meyerowitz – Retrospektive
27.09.2014 – 11.01.2015
NRW-Forum
Ehrenhof 2
40479 Düsseldorf
Website

Symfonie van de bomen

Posted on by Plaats een reactie

treesMensen die vaak met de trein door Duitsland reizen, hebben waarschijnlijk al gelezen dat bomen spreken. Bomen laten weten welke strategieën ze hebben ontwikkeld om met hun leefmilieu om te gaan. Dat las ik namelijk in ‘Mobil’,  het gratis maandblad voor de reizigers van de Deutsche Bahn.

Project
Aan het woord is de klankonderzoeker Marcus Maeder, die vertelt dat de universiteit van de kunsten in Zürich in een project samenwerkt met het onderzoeksinstituut WSL om de geluiden van de bomen, die in het ultrasonisch bereik vallen, te meten en hoorbaar te maken. Dat klinkt interessant en is van een andere orde dan mijn eerdere bijdrage over sprekende bomen op dit blog.

Klimaat
Planten geven informatie over milieufysiologische processen. Als er door droogte stress ontstaat, dan zijn de geluiden het luidst. “Hoe luider het lawaai van een boom is, des te meer stress de boom heeft”, aldus Marcus Maeder. Op den duur hopen de onderzoekers te weten te komen hoe bomen met de klimaatverandering omgaan.

Vijand verjagen
Wat ik niet wist, is dat planten elkaar waarschuwen als er een planteneter in de buurt opduikt. Via chemische processen worden soortgenoten op de hoogte gesteld. “Of er worden vijanden van de vijand gemobiliseerd”, zegt Madeder. “Om elke keer het juiste nuttige organisme (vooral spinnen, insecten) te lokken, zenden de planten complexe geursignalen uit, die uit meer dan honderd verschillende substanties bestaan.”

Symfonie
Het leukste nieuws komt het laatst. De vraag luidt of bomen ook musiceren kunnen. “Ja, dat kunnen ze. Met de ondersteuning van de mens. De Oostenrijker Peter Graus en Michael Glass uit Beieren nemen met een frequentie-meetapparaat de geluidsgolven van de bomen op, experimenteren met verschillende instrumenten en zetten de geluidsgolven vervolgens om in tonen. De rest doet de computer. Vervolgens ontstaat er een bossymfonie.”

Luisteren
Op de website van de makers kun je op de naam van een boom klikken en luisteren naar het geluid van die specifieke boom. Er zijn ook cd’s van deze bijzondere symfonieën verkrijgbaar. Klik en luister naar de bomen via de volgende link: www.natursymphonie.com

Een nieuwe wereld

Posted on by Plaats een reactie

titelHet is wel heel bijzonder om mee te maken, dat een moeder haar kind bij de arm neemt en bij mij vandaan trekt als ik vriendelijk ‘hallo’ zeg. Andere voorbijgangers versnellen hun pas als ze zich bij mij in de buurt bevinden. Ik zie ook een vrouw die druk telefoneert maar wel van grote afstand al ziet waar ik mee bezig ben. Ze loopt zeer opvallend met een heel grote boog om mij heen, alsof ik van ben haar te laten struikelen, de telefoon uit haar hand te graaien, of haar op een andere manier lastig te vallen. Ik voel me eenzamer dan ooit, uitgestoten door de maatschappij. Niemand wil meer iets met mij te maken hebben. Een vriendelijk glimlachje mijnerzijds werkt averechts. Hierdoor zetten de mensen het op juist op een lopen. Het is een nieuwe wereld, die ik zojuist heb betreden.

Dit is de hel, denk ik, terwijl een groepje jongeren mij uitscheldt voor gore smeerlap. Het doet me nu al niks meer. Ik voel me bedwelmd. Het gevoel dat een verdoving van de tandarts in je kaken teweeg brengt, voel ik nu over mijn hele lichaam. Heel even overweeg ik zelfs me over te geven aan deze slachtofferrol, want zo voelt het. Alsof je het niet hebt gered in het leven en je nu voor straf aangewezen bent op het graaien in prullenbakken, op zoek naar iets eetbaars, de laatste kruimels in een verfrommelde chipszak of een paar druppels bier in een samengeknepen stuk blik.

‘Goedemiddag mijnheer, wat zijn wij hier aan het doen?’ Twee jonge agenten kijken mij streng aan. In mijn rechterhand voel ik het vochtige klokhuis van de appel die ik in deze bak had gesmeten en – godzijdank – het treinkaartje dat eraan vast kleeft. Eindelijk! Ik trek mijn hand uit de prullenbak en hou mijn treinkaartje omhoog. ‘Heren, ik zocht mijn treinkaartje. Tegelijk met een klokhuis in de prullenbak gegooid. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Ik wens u een aangename dag’ , zeg ik en loop voldaan verder, de oude wereld tegemoet.

Bijdrage Schrijverspunt

« Oudere berichten Recent Entries »